Προς αναζήτηση ταυτότητας

Στη καρδιά των Βαλκανίων

Η ταυτότητα των ανθρώπων όπως και των εθνών είναι στοιχείο εκ των ουκ άνευ της παρουσίας τους σ’ αυτή τη γη. Πολλά γνωρίσματα έχει η ταυτότητα: φυλή, γένος, εθνικότητα, θρήσκευμα, καταγωγή κ.ά. Η χώρα διαμονής επίσης, χωρίς να είναι καταλυτική: πολλοί διαμένουν αλλού απ’ όπου κατάγονται. Και πάλι, κι από ‘κει που κατάγεσαι μπορεί οι πρόγονοι σου να προέρχονται από άλλη χώρα – καθώς συμβαίνει με τους άποικους, μετανάστες π.χ. στην Αμερική, Καναδά, Αυστραλία κλπ.

Σκόπια παλιά πόλη

Σκόπια παλιά πόλη

Τα Σκόπια πρωτεύουσα της Π.Γ.Δ.Μ. είναι κτισμένα σε υψόμετρο 262 μ. εκατέρωθεν του ποταμού Βαρδάρη (Αξιού). Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισαν την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γνωστά ως Ουσκιούπ (Uskiup). Η πόλη παρέμεινε υπό Οθωμανική κυριαρχία πάνω από 500 χρόνια και ήταν πρωτεύουσα του ομώνυμου «σαντζακίου» και κατόπιν ολοκλήρου του «Βιλαετιού του Κοσσυφοπεδίου». Ο πληθυσμός αυτής της πρωτεύουσας ανέρχεται περί τις 500.000 κατοίκους.

Σκόπια πωλητές μπαχαρικών

1900 – Σκόπια πωλητές μπαχαρικών

Στοιχεία Ιστορίας Η ευρύτερη περιοχή των Σκοπίων με όλη την παλιά Μακεδονία, προσαρτήθηκε στη Σερβία κατά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912 ονομάστηκε αργότερα «Μακεδονία του Βαρδάρη» – ονομασία που εδόθη από τις δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία, Βουλγαρία) κατά την κατοχή αυτών των εδαφών της Νότιας Σερβίας κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά την επικράτηση του Τίτο τα εδάφη αυτά ονομάσθηκαν Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας – ονομασία του λοιπού του ενός από τα έξι ομόσπονδα κράτη της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και σοσιαλιστικό εθνικό κράτος των Σλαβο-μακεδόνων. Μετά τη μετάβαση στη κοινοβουλευτική δημοκρατία το 1990, η Δημοκρατία άλλαξε επίσημα το όνομα της σε Δημοκρατία της Μακεδονίας και με την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, ανακηρύχθηκε η ίδια ως ανεξάρτητο κράτος με την ονομασία Μακεδονία (8/11/1991).

Σκόπια Παζάρι

Σκόπια – Παζάρι

Η Ελληνική Διένεξη Οι Σκοπιανοί διαμένουν σε εδάφη μεν Μακεδονικά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι Μακεδόνες καθώς ήρθαν να κατοικήσουν εκεί πολύ μετά από τους αρχαίους Μακεδόνες που είχαν το βασίλειο τους στη Βεργίνα του Φιλίππου και του ξακουστού γιου του Αλέξανδρου του Μέγα Μακεδόνος. Οι Σκοπιανοί μπορεί να έχουν ιθαγένεια (υπό την έννοια του εδάφους, της εντοπιότητας) Μακεδονική αλλά η εθνικότητα τους είναι Σλαβική. Αφού λοιπόν δυίσταται το θέμα της εθνικότητας διαχωριζόμενο από την ιθαγένεια, πως μπορούν να λένε πως είναι Μακεδόνες; Για να γίνει αυτό πρέπει εθνικότητα και ιθαγένεια να συμπίπτουν.

Είμαστε Έλληνες ξακουστοί σ’ όλο τον κόσμο και οφείλουμε να διαφυλάξουμε την ταυτότητα και τα εθνικά μας δίκαια. Ας το βάλει καλά στο μυαλό του ο υπουργός Εξωτερικών. Τα εδάφη που έχουν οι Σκοπιανοί κανονικά μας ανήκουν από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων καθώς πολεμήσαμε, αλλά δεν τα διεκδικούμε φυσικά, αλλά όχι και να θέλουν οι γείτονες να σφετερισθούν αβλεπτεί – ελέω Τίτο, που είχε βλέψεις ιμπεριαλιστικές, να ενσωματώσει για το ομόσπονδο κρατίδιο του, την ένδοξη -από αρχαιοτάτων χρόνων- ονομασία Μακεδονία! Δηλαδή όσοι είναι Μακεδόνες να είναι το ίδιο με τους Σλαβομακεδόνες – αφού διαμένουν σε έδαφος με ίδια ονομασία…

Η ονομασία Βόρεια Μακεδονία είναι ατυχής. Αφού οι Αμερικανοί επιμένουν να μπει η χώρα στο ΝΑΤΟ γιατί δεν τους επιβάλουν την αλλαγή της ονομασίας τους – παντοδύναμοι όπως είναι; Φερ’ ειπείν να λεγόντουσαν Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες όπως προκύπτει και από τα ιστορικά στοιχεία. Αλλά βέβαια δεν επρόκειτο να δεχθούν κάτι τέτοιο, γαλουχημένοι με τον άκρατο Γκρουεφσκικής (Πρωθυπουργός των Σκοπίων 2006 – 2016) εμπνεύσεως εθνικισμό τους… Το ότι εμπλακήκαμε σ’ αυτή την ιστορία επιβάλει να διεκπεραιώσουμε τη συμφωνία των Πρεσπών απολύτως σύστοιχα με τα εθνικά μας συμφέροντα.


Σχετικά Σχετικά άρθρα: Το Σκοπιανό και τα Αδιέξοδα του (1), «Βόρεια» Μακεδονία (2) Φωτογραφίες: αρχική πηγή: wikiwand.com από το λήμμα Σκόπια

Advertisements
Νίκος Καζαντζάκης

Καζαντζάκης 61 χρόνια μετά

26/10/1957 – το φως πια λιγόστεψε…

Καζαντζάκης Νίκος

Καζαντζάκης Νίκος (1883 – 1957)

Ημέρα θανάτου στο Φράϊμπουρ Γερμανίας του Νίκου Καζαντζάκη. Πέρασαν 60 και 1 χρόνια από την ημέρα που έφυγε (74) «μην ελπίζοντας, μη φοβούμενος, ελεύθερος πάντα» ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας – διανοητής. Μια ζωή αφιερωμένος στην αναζήτηση του Θεού ελπίζοντας κάποτε να τον αντικρύσει. Ωστόσο δεν βρήκε στο δρόμο του παρά την απεγνωσμένη ελπιδοφόρο ή και απέλπιδα αυτή αναζήτηση – κι από αυτή οικοδομήθηκε το έργο του.

Έργο διαποτισμένο με τις μεγάλες ιδέες για το μεταφυσικό πρόβλημα του ανθρώπου, αλλά προσιτό, οικείο για κάθε άνθρωπο που πιάνει ένα βιβλίο από αυτό το έργο, στα χέρια του. Όπως το ίδιο απλός ήταν στη ζωή του παρ’ όλα τα μεγάλα προβλήματα της ύπαρξης που τον βασάνιζαν και που «εύχεται στη βαφτισιμιά του να συνεχίζει αμέριμνα το παιχνίδι γιατί ακόμη είναι μικρή να ασχοληθεί με τα άλλα» καθώς εξομολογείται η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ στη συνομιλία της για τον Καζαντζάκη.

Νίκος Καζαντζάκης

Ο Νίκος Καζαντζάκης στο γραφείο του

Γέννημα – θρέμμα της κρητικής γης γεννημένος στο Ηράκλειο (1883) όπου και ο τάφος του σήμερα (τοποθεσία ντάπια Μαρτινέγκου) με το σταυρό να κοιτάζει υπερήφανα στην απεραντωσύνη ουρανού και γης, στα θυελλώδη ξεσπάσματα του πελαγίσιου αέρα – ένα ανάστημα ψυχής γιγαντωμένης από την τραχειά υλική γη και το ερευνητικό μάτι προς την απεραντωσύνη του απείρου, ο Καζαντζάκης διέγραψε μια πορεία μπαίνοντας επικεφαλής της μεγάλης αλυσσίδας των Ηρακλειωτών συγγραφέων.

Ο Νίκος Καζαντζάκης από το Ηράκλειο Κρήτης πήγε στην Αθήνα όπου γράφτηκε στη Νομική Σχολή, κι αργότερα στο Παρίσι πάλι στη Νομική. Στράφηκε όμως στη λογοτεχνία και στη φιλοσοφία με κύριο έργο σ’ αυτήν την «Ασκητική» (Salvatores Dei / 1927) βασισμένο αρχικά στη Νιτσεϊκή φιλοσοφία, όπου ο λόγος του εμπεδώνεται στην πορεία στη Μεταφυσική θεώρηση.

Ταξίδεψε πολύ εξ ού και η σειρά «Ταξιδεύοντας». Μιλούσε απταίστως πολλές γλώσσες. Ξακουστός σε ένα μεγαλύτερο κοινό που αρχίζοντας από την Ελλάδα, καταλαμβάνει ένα  ολοένα και ευρύτερο φάσμα αναγνωστών, που κατά κύριο λόγο κερδήθηκε με την ταινία Αλέξης Ζορμπάς (1964), έργο γραμμένο το 1946 – με μουσική επένδυση Μίκη Θεοδωράκη, μη ξεχνώντας φυσικά και τα έργα «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» (Σειρά TV / 1975) – γραμμένο το 1948, «Ο Τελευταίος Πειρασμός» (1988) μεταφερμένο κι αυτό στον κινηματογράφο – έργα όπου προσέδωσε μια ανθρώπινη υπόσταση στον Χριστό και που δυστυχώς κατηγορήθηκε με αφορισμό από την εκκλησία.

Τα μυθιστορήματα «Ο Φτωχούλης του Θεού» (1953), «Αναφορά στο Γκρέκο» (1961 / μετά θάνατον έκδοση) – και τα δύο προς τιμήν δύο επιφανών προσωπικοτήτων: του Μοναχού – Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης και του εκ Κρήτης ζωγράφου Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, αποτελούν τα πιο χαρακτηριστικά του έργα όπου διαγράφονται η ζωή και η ιδιοσυγκρασία του – ιδιαίτερα η «Αναφορά στο Γκρέκο», καθώς περιέχουν πολλά βιογραφικά στοιχεία. Το 1957 έχασε το Νόμπελ Λογοτεχνίας για μία ψήφο, από τον Αλμπέρ Καμύ – γεγονός που ο ίδιος ο Καμύ σχολίασε: «Ο Καζαντζάκης άξιζε χίλιες φορές περισσότερο από μένα».

Καταδιωκόμενος από πλείστα προβλήματα οικονομικά, πνευματικά, προσωπικά, συνέχιζε απτόητος τον αγώνα του συγγραφέα: να επικοινωνήσει μέσω του εσώτερου εαυτού του και των δημιουργημάτων του με τον κάθε μοναχικό αναγνώστη που πορεύεται μέσα στο μοναχικό πλήθος αγωνιζόμενος κι αυτός μέσα από τον προσωπικό του αγώνα. Μα η ζωή είναι ένας αγώνας – να ζήσεις, να πορευτείς, να βρεις τον αληθινό σου εαυτό μέσα από τις ποικίλες εκφάνσεις, εκδηλώσεις της καθημερινότητας, όπου λέει η ποιήτρια Αγγελάκη-Ρουκ στο ποίημα της «Μοναξιά»: Μέσα στη τόση μοναξιά μία είναι η σωτηρία και προκύπτει μόνο μέσα από την προσωπική μοναξιά του καθενός.

Στο βίντεο – link που παρατίθεται η γνωστή ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, βαπτισιμιά του Νίκου Καζαντζάκη, με αφορμή την δημοσίευση της αλληλογραφίας του συγγραφέα με την οικογένεια Αγγελάκη, ξεδιπλώνει μνήμες της παιδικής και εφηβικής ηλικίας.

Ο επιμελητής της έκδοσης Θανάσης Αγάθος, Λέκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, επισημαίνει άγνωστες λεπτομέρειες της ιδιωτικής ζωής του συγγραφέα. Η Διευθύντρια των Εκδόσεων Καζαντζάκη Νίκη Σταύρου και πνευματική κόρη της Ελένης Ν. Καζαντζάκη, αναφέρεται στις προσπάθειες που γίνονται για να έρθει η νέα γενιά των Ελλήνων σε επαφή με το τεράστιο έργο του. Ο Νίκος Μαθιουδάκης, Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, περιγράφει την τεράστια ζήτηση και αποδοχή που συνεχίζει να έχει ο συγγραφέας του «Αλέξη Ζορμπά», του «Καπετάν Μιχάλη» και τόσων άλλων αριστουργημάτων. Στην εκπομπή παρουσιάζονται αποσπάσματα από τη θεατρική προσαρμογή της «Ασκητικής» σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου.

Το Τρίτο Στεφάνι - Κώστας Ταχτσής

Το τρίτο στεφάνι

Αθήνα 1985 Εκδόσεις Ερμείας

Η ζωή του Κώστα Ταχτσή ως άνθρωπος εσωτερικά και ως βιώματα, ήταν πολυτάραχη. Παιδί μεγαλωμένο από τη γιαγιά του στην Αθήνα ενώ η μάνα του ζούσε Θεσσαλονίκη μαζί με την αδελφή του καθώς είχαν χωρίσει οι γονείς του και η μάνα του τον πήγε στη γιαγιά του να μένει άγνωστο γιατί. Όταν κατέβαινε στην Αθήνα κι έλεγε στη μάνα της να τον πάρει, εκείνη απειλούσε πως θα πέσει από το μπαλκόνι να σκοτωθεί αν το έκανε κι έτσι εκείνη έφευγε πάντα χωρίς να τον παίρνει μαζί της. Έτσι μικρός ο Κώστας μεγάλωσε με την αυταρχική επιτήρηση της γιαγιάς του – κάτι ωστόσο που δεν απέτρεψε το μοιραίο – να εξαφανισθεί κάποιες ώρες άγνωστο πόσες και με ποιον, και να βιώσει πιθανόν ένα καταλυτικά άσχημο περιστατικό – όπως η ίδια η αδελφή του επεσήμανε μετά το θάνατο του, που του δημιούργησε στη συνέχεια τα γνωστά αδιέξοδα.

Ο νεαρός Κώστας Ταχτσής

Στο βιβλίο «το Τρίτο Στεφάνι» (ιδιωτική έκδοση το 1962) περιγράφει αριστοτεχνικά τη καθημερινότητα του με τις δύο γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του – τη γιαγιά του στο βιβλίο Εκάβη στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με τη μάνα του αντίστοιχα Νίνα συμπλέκοντας ως υπόθεση του έργου τους δύο μονολόγους τους. Οι διάλογοι είναι τόσο ζωντανοί, οι παρουσίες των γυναικών καταλυτικές σ’ έναν κόσμο όπου δεν χωρούσε τους άνδρες και πράγματι ούτε στον κόσμο του Ταχτσή χώρεσαν καθώς τους απαρνήθηκε – γεγονός που σφραγίστηκε οριστικά με την επίσκεψη του πατέρα του στο σπίτι όπου έμενε με τη γιαγιά του στο Μεταξουργείο, και το άγριο ξυλοκόπημα που δέχτηκε απ’ αυτόν όταν είδε τα γραπτά του στο τραπέζι – ένα ημερολόγιο, ποιήματα, τα οποία μανιωδώς και έσκισε – γραπτά που μέσα από τα οποία έβγαιναν πολλά για κρυφές πτυχές της ζωής του.

Το βιβλίο σε σχέδιο εξωφύλλου από τον Αλέκο Φασιανό, βγήκε στις εκδόσεις Ερμείας επισήμως το 1985, αφού είχε απορριφθεί για μια δεκαετία από τους εκδότες λόγω ασέμνου περιεχομένου έλεγαν κάτι που ανάγκασε τον ίδιο να πρωτοεκδόσει με δικά του έξοδα. Πρόκειται για ένα νεανικό αφήγημα – για τα πρώτα του χρόνια που τα πέρασε στη Θεσσαλονίκη, μετά στην Αθήνα – ως το 1962 (ως νεαρός ποιητής) που ολοκλήρωσε την αφήγηση τους. Πάντως αφού το εξέδοσε έφυγε στο εξωτερικό γυρνώντας με μια βέσπα συνήθως, όμως τι έκπληξη, γυρίζοντας βρέθηκε μπροστά στη θερμή υποδοχή του βιβλίου και την αναγνώριση. Έκτοτε έλαβε κάποιες δημόσιες θέσεις στην ΕΡΤ καθώς και από τη θέση του αρθρογράφου γνωρίστηκε με κόσμο, χωρίς ωστόσο ποτέ να εγκαταλείψει τις ανορθόδοξες δραστηριότητες του στον κόσμο της νύχτας με επισκέψεις στην οδό Αθηνάς, στη Συγγρού εκεί όπου δεχόταν προπηλακισμούς ακόμη και επιθέσεις βαρέων τραυματισμών, που τον οδηγούσαν στον Ευαγγελισμό, από τις τραβεστί της περιοχής γιατί δεν «τον χώνευαν» καθώς πίστευαν πως θα τους «έκλεβε την πελατεία».

Κώστας Ταχτσής (1927 – 1988) – με φόντο την Αθήνα

Ήταν η δεύτερη φύση του μετά τη συγγραφική, να συγχρωτίζεται με τον κόσμο της νύχτας και του υποκόσμου – ανθρώπους που έφερνε και στο σπίτι του, μη διστάζοντας και μη φοβούμενος τα χειρότερα. Πράγματι και έτσι συνέβη, αυτός ο κόσμος απέβη μοιραίος κόβοντας του το νήμα της ζωή του στα 60 του χρόνια. Βρέθηκε νεκρός από την αδελφή του το πρωί στο κρεβάτι του, με όλα τα φώτα ανοιχτά κι αυτά της εισόδου του σπιτιού ακόμη. Το βιβλίο έμεινε να τον θυμίζει το πόσο μεγάλος συγγραφέας υπήρξε, πόσο αυτές οι δύο γυναίκες Εκάβη και Νίνα (στο βιβλίο), επηρρέασαν για πάντα τη ζωή του. Ο Κώστας Ταχτσής δεν τις εφηύρε, υπήρξαν εκεί μπροστά του να του θυμίζουν πάντα, πόσο ανυπεράσπιστη είναι η γυναικεία φύση μπροστα στην ανδρική δύναμη και σε τι πονηριές μετέρχεται για να την αντιμετωπίσει. Δύναμη που του αφαίρεσε του ίδιου τη ζωή, με τόση μανία και εκδικητικότητα.

taxtsis_dolofonia

Η Δολοφονία του συγγραφέα

Στο βιβλίο του Κώστα Τσαρούχα «Η δολοφονία του συγγραφέα» (2008) ανάμεσα σε άλλα εγκλήματα παρουσιάζεται και η ζωή του Ταχτσή, η φιλία που τους ένωνε, καθώς πολλές φορές τον βοήθησε ο δημοσιογράφος, κτυπημένος από τις τραβεστί της Συγγρού και της Αθηνάς πηγαίνοντας τον για τις πρώτες βοήθειες. Οι γιατροί όταν τους έλεγε «ξέρετε ποιος είναι αυτός;» έμεναν αποσβολωμένοι όταν άκουγαν το όνομα του πασίγνωστου συγγραφέα. Όμως η ζωή κυλάει κι όλα ξεχνιώνται και ο νεανικός ως ποιητής Ταχτσής με τις περιπλανήσεις του στους πέριξ του Συντάγματος δρόμους και στα διάφορα στέκια και ο ώριμος αργότερα, με την επιτυχία και την αναγνώριση του συγγραφέα, αλλά και το φρικτό τέλος (1988) όπως επιφυλάχθηκε και σε άλλους της ίδιας ζωής – τους Πιερ-Πάολο Παζολίνι (1975), Τζιάνι Βερσάτσε (1997), Νίκο Σεργιανόπουλο (2008) και τελευταία του Μένη Κουμανταρέα (2014). Το βιβλίο όμως με τη ερυθρόχρωμη εικόνα του Φασιανού, πάντα θα μένει στο ράφι της βιβλιοθήκης να θυμίζει πως τα αγνά πρώτα χρόνια της ζωής ενός αγοριού μπορούν να γυρίσουν σε μια σκοτεινή περσόνα που με τίποτα δεν μπορείς να απαλλαγείς. Το λαμπρό φως της ζωής των πρώτων χρόνων μιας συντηρητικής μικροαστικής απλής ζωής, συχνά δυστυχώς γίνεται ένας μαύρος ουρανός των πιο σκοτεινών και ανερμήνευτων παθών.

Ούταρ Πραντές

indiaTajMahal

Τατζ Μαχάλ – Άγκρα, Ούταρ Πραντές

Uttar Pradesh: Χώρα του ουράνιου τόξου Στο βόρειο – ανατολικό τμήμα της Ινδίας βρίσκεται η πολυπληθής περιοχή Ούταρ Πραντές (Uttar Pradesh). Είναι ένα από τα 28 ομόσπονδα κράτη που συγκροτούν το κράτος των Ινδιών – με πληθυσμό 204 + εκ. Στο έδαφος του Ούταρ Πραντές βρίσκεται και η ιστορική πόλη Άγκρα (Agra) με το Μαυσωλείο Τατζ Μαχάλ, το Νέο Δελχί, η Λαχόρη. Η πρωτεύουσα είναι η Λάκναου (Lucknow), Αλαχαμπάντ (Allachabad). Εκεί βρίσκεται και η ιερή πόλη στις όχθες του Γάγγη, όπου χιλιάδες Iνδουϊστές συρρέουν από όλα τα μέρη της Ινδίας για να νιφθούν στα νερά του ιερού κατά τη θρησκεία τους, ποταμού Γάγγη – το Βαρανάσι (Varanasi).

indiaJaipur

Τζάι Μαχάλ – Λίμνη Μανσαγκάρ Ρατζαστάν

Προς τα ΝΔ σύνορα του Ούταρ Πραντές κοντά με το Νέο Δελχί, βρίσκεται το όμορο ομόσπονδο κρατίδιο του Ρατζαστάν (Rajasthan) που ιδρύθηκε το 1727 από τον Μαχαραγιά Jai Singh II, με πρωτεύουσα τη Τζαϊπoύρ (Jaipur) από τον οποίο έλκει και το όνομα της (πληθ. 3 + εκ.) – περιοχή όπου συλλέγονται από εξωτικά λουλούδια πολύτιμα αποστάγματα (εσάνς) για την αρωματοποιϊα, με επικεφαλής το γνωστό άρωμα το Jaipur. Το Τζαϊπουρ είναι τουριστικός προορισμός εκ των πλέον γνωστών της Ινδίας γνωστό και ροζ πόλη.