Υπερατλαντικοί top προορισμοί 2

Titicaca lake
Photo by Roly Vasquez on Pexels.com
Fort-Lauderdale
Fort-Lauderdale Miami
Barry Manilow Copacabana 1978 🎺 💃

Όταν λέμε Υπερατλαντικοί προορισμοί εννοούμε βασικά μέρη της Αμερικής καθώς η Αμερική βρίσκεται στο απέναντι άκρο της Ευρώπης – μια άλλη Ήπειρος που για να τη φθάσεις πρέπει να διασχίσεις τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το ταξίδι με πλοίο για τον διάπλου του Ατλαντικού διαρκεί μία βδομάδα ώσπου να φθάσεις στο λιμάνι της Νέας Υόρκης στις ΗΠΑ, στην εποχή μας, με τα υπερσύγχρονα κρουαζιερόπλοια από το Southampton /GB, ως λιμάνι επιβίβασης.

Ταξιδιωτικοί προορισμοί πολλοί – οι περισσότεροι λιμάνια: Στο τέλος του Βορείου Ημισφαιρίου: Miami /Florida «τέλειο μέρος» έλεγε η Γία καθώς έμεναν με τον άνδρα της το χειμώνα εκεί – είχαν καταστήματα με ρούχα, το καλοκαίρι στη Μύκονο, όπου είχαν fashion μαγαζί στα Ματογιάννια, το ίδιο και ο Ντίμης που είχε κι αυτός ενθουσιαστεί όταν πήγε: «όλο τρώνε κάτι τεράστιες μερίδες με burgers και κυκλοφορούν στα καφέ με τσάντες γεμάτες ψώνια από τα μαγαζιά», ο Κρις όπου είχε διαμέρισμα μπροστά στη θάλασσα απ’ όπου «βλέπεις στ’ ανοιχτά τις ουρές από τους καρχαρίες» έλεγε, όπου και δεν γλύτωσε από την ξαφνική ανακοπή, το Los Angeles /California όπου δεσπόζει η επιγραφή στο λόφο «Hollywood» με τα μεγάλα κινηματογραφικά studios: Columbia, Metro Goldwin Mayer, Universal – μέρη με μεγάλη τουριστική κίνηση. Από το Μαϊάμι γίνεται ο απόπλους των μεγάλων κρουαζιερόπλοιων με επικεφαλής το στόλο του Χανδρή, με προορισμό τα νησιά της Καραϊβικής /Caribbean Sea, που βρίσκονται διάσπαρτα στα ανοιχτά του Κόλπου του Μεξικού, καθώς και τον διάπλου του Αμαζονίου ποταμού. Στο σύμπλεγμα των νήσων της Καραϊβικής βρίσκεται και το νησί Μάουι (Maui Island) – 1ο νησί παγκοσμίως, με 2ο τη δική μας Σαντορίνη, στις προτιμήσεις των τουριστών παγκοσμίως.

Στη Havana /Cuba νησί στον κόλπο του Μεξικού όπου και το γνωστό μπαρ Bodeguita del Medio 🍹 Εκεί σύχναζε και ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας Ernest Hemingway κατά την εποχή της διαμονής του στην Κούβα.

Στις Νότιες ΗΠΑ δεν μπορεί να μην αναφερθεί η πολιτεία Memphis /Tennessee, όπου διέπρεψε ο Elvis Presley στα 50’s 60’s, όπου η πασίγνωστη κατοικία του – μουσείο σήμερα, «Graceland» που συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών που καταφθάνουν από το Memphis μέσω της μεγάλης λεωφόρου Elvis Presley Boulevard.

Elvis Presley That’s alright mama 1954 🎺

Μετά την Κούβα και τα νησιά του Καραϊβικού πελάγους, αρχίζει το Νότιο ημισφαίριο με τις πολλές ενδιαφέρουσες πρωτεύουσες: Στις ακτές του Ειρηνικού, το Santiago /Chile απ’ όπου και ο γνωστός σκηνοθέτης της ταινίας «No» με τα γεγονότα επί χούντας Πινοσέτ, Pablo Larrain, η Lima /Peru με τη λίμνη Titicaca (2η σε έκταση λίμνη της Ν. Αμερικής) σε οροπέδιο επί της οροσειράς των Άνδεων, στα σύνορα Περού /Βολιβίας, με υψόμετρο πάνω από 3800 μ. με τα τεχνητά νησιά, όπου «για να συνέλθεις κατεβαίνοντας, χρειάζεσαι κάμποσα χάπια το ίδιο και για να ανέβεις» – διηγούνταν η Νία που πήγε την εποχή του ταξιδιού της στο Σαντιάγο όπου έμενε η κόρη της που είχε παντρευτεί Χιλιανό, τέλος η Copacabana /Bolivia που βρίσκεται στις όχθες τη λίμνης Τιτικάκα (Titicaca Lake).

Άλλη πόλη το Caracas /Venezuela: Στη Βενεζουέλα, η λίμνη Μαρακαϊμπο (Maracaibo Lake) – η μεγαλύτερη της Λατινικής Αμερικής, στο ξεκίνημα του Νοτίου ημισφαιρίου στις ακτές της Καραϊβικής, συγκεντρώνει κι αυτή πλήθος επισκεπτών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου καθώς και η πρωτεύουσα Καράκας.

Στις ακτές του Ατλαντικού το Sao Paulo /Brazil, το Buenos Aires /Argentina με τη γνωστή από το έργο «Εβίτα», Εβίτα Περόν γυναίκα του δικτάτορα Juan Peron, που στο τέλος πια της ζωής του εξελέγη πρόεδρος – που τον διαδέχθηκε στην προεδρία, εντυπωσιάζουν με την άγρια ομορφιά των Καταρρακτών Iguasu που τους μοιράζονται Βραζιλία,  Αργεντινή.

Memo-notes 🎥 👨🏿‍🤝‍👨🏻

Ισπανόφωνοι Σκηνοθέτες κινηματογράφου – μία λίστα εδώ – Old Hollywood μια λίστα σκηνοθετών εδώ – Αναφερόμενα άτομα: Γία, Κρις, Ντίμης, Νία, E. Presley, Ηέμινγουεϊ, Evita Peron, P. Larrain, Augusto Pinochet

Αναφερόμενα μέρη

  1. ΗΠΑ, Hollywood, Μέμφις, Μαϊάμι US
  2. Κούβα, Αβάνα CU
  3. Βενεζουέλα, Καράκας VE
  4. Βραζιλία, Σάο Πάολο BR
  5. Αργεντινή, Μπουένος Άιρες AR
  6. Βολιβία, Σούκρε (υψόμετρο 2750 μ.), Λα Παζ BO
  7. Περού, Λίμα PE
  8. Χιλή, Σαντιάγο CL
  9. Μεξικό, City of Mexico MX
  10. Χαβάη, Maui island /Hawaii HI

Σχετικό άρθρο Υπερατλαντικοί top προορισμοί εδώ

Inspirations

Αρχικό έναυσμα για τους «Υπερατλαντικούς προορισμούς»

Μέρες Ωδείου

Στην περιοχή της Ομόνοιας, στην οδό Πειραιώς λίγο μετά τις αρχές της, βρισκόταν παλιά το Ωδείο Αθηνών – σε μια περιοχή με παλιά νεοκλασικά κτίρια, πριν μετεγκατασταθεί πολύ αργότερα, στο κτίριο επί της Ρηγίλλης και Β. Γεωργίου Β΄.

Ο Μουσικός και Δραματικός Σύλλογος ‘Ωδείον Αθηνών – 1871 ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1871. Στο πρώτο καταστατικό του Συλλόγου καθορίζονταν ως σκοποί του η σύσταση Ωδείου, η συγκρότηση θεάτρου και η κατάρτιση δραματολογίου, η αποστολή υποτρόφων στο εξωτερικό, η απονομή βραβείων και η εκτέλεση συναυλιών και παραστάσεων, ενώ ο αμιγώς κοινωφελής χαρακτήρας που προσέδωσαν στο Σύλλογο τα ιδρυτικά του μέλη διατηρείται αναλλοίωτος μέχρι σήμερα.

Από τότε μέχρι και σήμερα, το Ωδείο Αθηνών εκπαίδευσε γενιές καλλιτεχνών παρακολουθώντας βήμα προς βήμα όλα τα επεισόδια της ταραχώδους ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.

Ωδείο Αθηνών
Ωδείο Αθηνών 1900

Από τις σχολές του πέρασαν ως μαθητές ή ως δάσκαλοι προσωπικότητες διεθνούς εμβέλειας που τίμησαν την τέχνη τους και την Ελλάδα, όπως ο Σπύρος Σαμάρας, ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Νίκος Σκαλκώτας, η Μαρία Κάλλας, η Τζίνα Μπαχάουερ, η Αλεξάνδρα Τριάντη, ο Μίκης Θεοδωράκης,  ο Λουκάς Καρυτινός, ο Δημήτρης Σγούρος και πολλοί άλλοι. Εδώ εκπαιδεύτηκε επίσης πλήθος άξιων μουσικών που στελέχωσαν τις συμφωνικές ορχήστρες της χώρας, ενώ η ίδια η σημερινή Κρατική Ορχήστρα Αθηνών αποτελεί την ιστορική μετεξέλιξη της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών. Σημαντική υπήρξε η ιστορική συμβολή του Ωδείου Αθηνών στη διδασκαλία και καλλιέργεια της Βυζαντινής μουσικής, μέσα από την ίδρυση, το 1903, της Σχολής Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής, με σκοπό τη διάδοση και ανάπτυξη της μουσικής παράδοσης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στον Ελλαδικό χώρο.

Μέρες του Ωδείου
Μέρες Ωδείου του Κωνσταντίνου Γαρίτση

Ανάμεσα στα γραπτά της Έλλης Λαμπρίδη ξεχωρίζει η ως τώρα ανέκδοτη λογοτεχνική αυτοβιογραφία της «Μέρες του Ωδείου», με θέμα τα εφηβικά της χρόνια 1910-1912. Ξεχωρίζει για την εκ των ένδον εικόνα της ίδιας, αλλά και ενός ολόκληρου κόσμου: της αστικής Αθήνας των αρχών του 20ού αιώνα.

Το Ωδείο Αθηνών – ο χώρος, τα μαθήματα, οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές-είναι το κεντρικό σκηνικό· κάποτε πάλι η δράση μας μεταφέρει στο Γυμνάσιο, την οικογενειακή ζωή, το Πανεπιστήμιο. Οι ήρωες είναι καθημερινοί άνθρωποι αλλά και ιστορικές προσωπικότητες – όπως ο συμφοιτητής της πρωταγωνίστριας Έλλης, Γιάννης Μηλιάδης, ο οικογενειακός φίλος Στέφανος Δραγούμης, τότε πρωθυπουργός, ή ο συμμαθητής της στο Ωδείο Δημήτρης Μητρόπουλος – συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας κατόπιν διεθνούς αναγνώρισης.

Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Γαρίτση – Το πορτρέτο ενός κόσμου – Μέρες του Ωδείου /Αυτοβιογραφία βασισμένη στα γραπτά της Έλλης Λαμπρίδη, (1898-1970) είναι έκδοση της Ακαδημίας Αθηνών του 2019 /Βιβλιοθήκη Έλλη Λαμπρίδη – Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.

Έλλη Λαμπρίδη: Σύντομο Βιογραφικό

Έλλη Λαμπρίδη

Η Έλλη Λαμπρίδη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 1898 από πατέρα Ηπειρώτη, τον δικηγόρο και γερουσιαστή Ιωάννη Λαμπρίδη, γνωστό από τους δημοσιογραφικούς αγώνες του για την απελευθέρωση της Ηπείρου. Η μητέρα της ήταν Αθηναία, με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, από όπου πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα το 1919 με διατριβή για τις γνωσιο-θεωρητικές αρχές του Αριστοτέλη. Παράλληλα με τις Ακαδημαϊκές δραστηριότητες σε Κωνσταντινούπολη, Αθήνα σαν εκπαιδευτικός, η Έλλη Λαμπρίδη ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική ενώ της αφαιρέθηκε δύο φορές το διαβατήριο.

Αλληλογραφία με τη Μουντίτα
Αλληλογραφία με τη Μουντίτα Νίκος Καζαντζάκης – Έλλη Λαμπρίδη

Η Έλλη είχε συνδεθεί με το Νίκο Καζαντζάκη νεαρή στη Ζυρίχη όπου είχε πάει για σπουδές και όπου εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή. Με τον Καζαντζάκη είχε αλληλογραφία έκτοτε για μεγάλο διάστημα και εκείνος υπήρξε ο άνδρας που αγάπησε πραγματικά στη ζωή της. Όμως τελικά ο Καζαντζάκης παντρεύτηκε την Ελένη Σαμίου (μετά το χωρισμό του από τη Γαλάτεια Αλεξίου).

Η αλληλογραφία της Έλλης Λαμπρίδη με τον Νίκο Καζαντζάκη είναι ένας μακροχρόνιος διάλογος ανάμεσα σε δύο εξέχουσες φυσιογνωμίες της ελληνικής διανόησης. Είναι συγχρόνως ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν, ένιωσαν βαθιά φιλία ο ένας για τον άλλο και είχαν στενή σχέση και πνευματική επικοινωνία.
Το ευρύ χρονολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι επιστολές που έχουμε στα χέρια μας (1927-1957) φωτίζει τη ζωή τους, τη σχέση τους, την πορεία τους, τις συνθήκες παραγωγής του δημιουργικού τους έργου. Συγχρόνως αποκαλύπτει τη διαρκή επαφή τους με τα πνευματικά, καλλιτεχνικά και ιδεολογικά κινήματα, καθώς τόσο ο Καζαντζάκης όσο και η Λαμπρίδη είχαν σε όλη τους τη ζωή έντονη παρουσία σε ό,τι συνέβαινε στην εποχή τους.

Αλληλογραφία Έλλης Λαμπρίδη, Νίκου Καζαντζάη
Αλληλογραφία Έλλη Λαμπρίδη Νίκος Καζαντζάκης

Η αλληλογραφία τους (Αλληλογραφία με τη Μουντίτα 1927-1957) εκδόθηκε σε βιβλίο με τον τίτλο «Γράμματα στη Μουντίτα» με επιμέλεια της ανιψιάς της Γιολάντας Χατζή – όπου Μουντίτα είναι το χαϊδευτικό που της είχε δώσει ο Καζαντζάκης. Έκδοση ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης).
Η κόρη της Έλλης Λαμπρίδη σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά από έκρηξη όλμου των Άγγλων.
Περισσότερα για τη λογία Έλλη Λαμπρίδη εδώ

Η Γερακίνα

«Κίνησε η Γερακίνα για νερό, νερό να φέρει κι έπεσε μες στο πηγάδι… κι έβγαλε φωνή μεγάλη… κι έτρεξε ο κόσμος όλος κι έτρεξα κι εγώ ο καημένος… Γερακίνα θα σε βγάλω και γυναίκα θα σε πάρω…»

Δημοτικό τραγούδι Νιγρίτας Σερρών
Γερακίνες με τη στάμνα
Γερακίνες στο χωριό

Κωμοπόλεις της Μακεδονίας

Νιγρίτα – Γρανίτης, δύο κωμοπόλεις της Μακεδονίας, η μία στο νομό Σερρών, η άλλη στο νομό Δράμας. Τα γράμματα και των δύο είναι σχεδόν ίδια, έτσι μπορεί και να μπερδευτείς (ΓΡ Α ΝΙ Τ ΗΣ – ΓΡ Ι ΝΙ Τ Α) Όμως δεν μοιάζουν καθώς κάθε μέρος έχει τη δική του ιστορία. Για τον Γρανίτη το άρθρο – via Μακρινή απόδραση – για τη Νιγρίτα ακολουθεί το κατωτέρω άρθρο.


Νιγρίτα – νομός Σερρών
Τα Γερακίνεια – Νιγρίτα, Δήμος Βισαλτίας
Γερακίνα
Γερακίνα
Γερακίνα - ενδυμασία
Γερακίνα – Τοπική ενδυμασία Νιγρίτας Λύκειο Ελληνίδων Σερρών

Η φημισμένη σ’ ολόκληρη την Ελλάδα Γερακίνα, που το τραγούδι της αποτελεί σήμερα πανελλήνιο ύμνο της λαϊκής Μούσας, έχει πατρίδα της τη Νιγρίτα.

Κατά την παράδοση η Γερακίνα Ροκάνη, έζησε γύρω στα 1850-1870 σε μια οικία της Νιγρίτας, στη γραφική συνοικία «Τσακαλάδες».

Ήταν εξαιρετικά όμορφη και γι’ αυτό περιζήτητη νύφη. Όλα τα παλικάρια προσπαθούσαν να κατακτήσουν την ωραία Γερακίνα. Ο «Χάρος» όμως ζήλεψε την ομορφιά της και ήρθε πολύ νωρίς να την πάρει.
Μια μέρα λοιπόν το μεσημέρι ήταν 6 Αυγούστου 1870, μόλις είχαν στρώσει με τη μητέρα της το τραπέζι – ο πατέρας της είχε πεθάνει, η Γερακίνα πήγε με την «στάμνα» της να φέρει νερό από το πηγάδι.

Χορός Γερακίνας
Χορός Γερακίνας – Πολιτιστικός Σύλλογος Νιγρίτας

Ρίχνοντας όμως τον «κουβά» στο πηγάδι, έχασε την ισορροπία της κι έπεσε μέσα, αφήνοντας απελπισμένες φωνές. Στο άκουσμα των φωνών, κατά τους στίχους του τραγουδιού, «έτρεξαν μικροί μεγάλοι» και μεταξύ αυτών και το γενναίο παλικάρι της, ο Τριαντάφυλλος Γκοστίνος, που χωρίς δισταγμό κατέβηκε στο πηγάδι, για να σώσει την αγαπημένη του. Μετά από λίγο όμως ανέσυραν επάνω το νέο μισοπεθαμένο και τη Γερακίνα νεκρή. Όλη η Νιγρίτα έκλαψε την άτυχη κόρη και την συνόδευσε στην τελευταία της κατοικία αφού πρώτα την στόλισε με φλουριά και βραχιόλια. Το τραγικό τέλος της Γερακίνας συγκλονίζει τον Τριαντάφυλλο που πεθαίνει από την θλίψη του τρεις μήνες μετά.

Το πηγάδι της Γερακίνας - Νιγρίτα
«Το πηγάδι της Γερακίνας»

Το πηγάδι αυτό της Γερακίνας, το οποίο σώζεται ακόμη και σήμερα στη Νιγρίτα (στη συνοικία «Τσακαλάδες») απέμεινε ο τελευταίος μάρτυρας της λαϊκής αυτής παράδοσης. Λίγα χρόνια αργότερα, σ’ ένα καφενείο της Νιγρίτας, βρέθηκε ο λαϊκός ποιητής και τραγουδιστής, ο οποίος έκανε την ιστορία της Γερακίνας τραγούδι. Από τότε η Γερακίνα σαν τραγούδι και σαν χορός πέρασε στην αιωνιότητα και δεν άργησε να περάσει τα όρια της μικρής Νιγρίτας, για να γίνει γνωστή πανελλήνια και ν’ αγαπηθεί τόσο από το λαό. Με πρωτοβουλία της Πολιτιστικής εταιρείας Νιγρίτας έχει καθιερωθεί να γιορτάζονται κάθε χρόνο την εβδομάδα του Πάσχα «Τα Γερακίνεια«, γιορτή αφιερωμένη στη μνήμη της Γερακίνας. Ο όμορφος αυτός γιορτασμός, που έχει γίνει θεσμός για την Νιγρίτα, έχει δώσει ένα πολύ όμορφο πολιτιστικό χρώμα στην πόλη, προσελκύοντας όλο και περισσότερους επισκέπτες κάθε χρόνο. Επίσης κάθε χρόνο τον Αύγουστο, οργανώνονται λαογραφικές εκδηλώσεις προς τιμήν της αδικοχαμένης Γερακίνας.

Γερακίνα – Παραδοσιακό Μακεδονίας

Αρχική πηγή: frontoffice-mitrousis.dev.edu.uoc.gr | φωτό: dimosvisaltias.gr | Το πηγάδι σήμερα – Λαογραφικό μουσείο Νιγρίτας

Σκόρδο μια υπερτροφή

Το Σκόρδο Άλλιον το Εδώδιμον (Allium Sativum)

Το σκόρδο εκτός από το ότι δίνει σούπερ γεύση στα φαγητά ή στις σαλάτες έχει πάμπολες θεραπευτικές ιδιότητες. Και γεύση προσδίδει λοιπόν και πρόληψη ή θεραπεία παρέχει.

Allium Sativum

Σκόρδο Ευεργετικές ιδιότητες: Τα συστατικά του αιθέριου ελαίου του, έχουν έντονη αντισηπτική και αντιβιοτική δράση κι έτσι, το σκόρδο είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό σε διάφορες μολύνσεις, όπως η δυσεντερία. Έρευνες απέδειξαν την αποτελεσματικότητά του στη ρύθμιση της πίεσης του αίματος και των επιπέδων των λιπιδίων σ’ αυτό. Ευεργετικό στις περιπτώσεις γρίπης, κρυολογήματος, ωτίτιδας, καταρροής και γενικά στις μολύνσεις του αναπνευστικού όπως η χρόνια βρογχίτιδα και το βρογχικό άσθμα.

Είναι εύπεπτο, ελαττώνει τον τυμπανισμό βοηθά στην απαλλαγή των εντέρων από τα παράσιτα και θεωρείται χολαγωγό και διουρητικό. Ενισχύει την ανάπτυξη της φυσικής χλωρίδας, ενώ ταυτόχρονα σκοτώνει τους παθογόνους μικροοργανισμούς. Είναι τονωτικό και βοηθά στην ταχύτερη ανάρρωση από λοιμώξεις, αποτρέποντας ταυτόχρονα τις δυσάρεστες παρενέργειες. Προλαμβάνει τον καρκίνο του στομάχου, του οισοφάγου και του παχέος εντέρου.

Λόγω των αντιοξειδωτικών που περιέχει πιστεύεται ότι διαθέτει ισχυρή αντιγηραντική δράση και ότι προάγει τη μακροζωία. Συμβάλλει στη μείωση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα. Κατά της αρθρίτιδας και του τυφοειδούς πυρετού, της πλευρίτιδας, φαρυγγίτιδας και λαρυγγίτιδας. Κατά της φυματίωσης και του κοκίτη. Βελτιώνει την υγεία των οστών. Δυναμώνει τα νεύρα και την καρδιά και δρα κατά της αρτηριοσκλήρυνσης. Σαν κατάπλασμα είναι ωφέλιμο κατά των ρευματικών και νευρικών πόνων. Ενεργεί επίσης, επανορθωτικά, στους ιστούς ορισμένων ελκών. Βοηθά στη θεραπεία πυορροουσών πληγών. Φαίνεται ότι προστατεύει από το έλκος του στομάχου και καταπολεμά το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, εξαιτίας της ισχυρής αντιμικροβιακής του δράσης.

Έχει αντιβιοτική δράση για το γαστρεντερικό σύστημα, δρώντας ενάντια σε ιούς, βακτήρια και παράσιτα του πεπτικού συστήματος όπως του οξύουρου. Εξωτερικά, έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της τριχοφυτίας. Προλαμβάνει τη νόσο του Αλτσχάιμερ και άλλες εκφυλιστικές παθήσεις όπως είναι η άνοια. Καθαρίζει και αποτοξινώνει το αίμα. Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Κατά της κόπωσης, βελτιώνει τη σωματική και την πνευματική απόδοση. Συμβάλλει στην καλή λειτουργία του ήπατος. Καθαρίζει τους πνεύμονες. Μειώνει τα επίπεδα του ουρικού οξέος που μπορεί να οδηγήσουν σε ουρική αρθρίτιδα και ρευματισμούς. Ηρεμεί το νευρικό σύστημα και μειώνει το άγχος.Αυξάνει την όρεξη, τη δύναμη, την ενέργεια και τη λίμπιντο.

Σκόρδο και Ιστορία

Ο Ρωμαίος συγγραφέας Πλίνιος το περιέγραψε σαν το φάρμακο για 61 προβλήματα υγείας. Στην αρχαία Ινδία και Κίνα, οι γιατροί το χορηγούσαν συχνά σε ανθρώπους που έπασχαν από διάφορες ασθένειες. Από σανσκριτικές καταγραφές βρέθηκε ότι χρήση του σκόρδου γινόταν από το 3.000 π.Χ περίπου. Οι Σουμέριοι το χρησιμοποιούσαν εκτός από τη διατροφή τους, σε θρησκευτικές τελετές και σαν φάρμακο, περίπου από το 4.000 π.Χ. Ο αιγυπτιακός ιατρικός πάπυρος The Codex Ebers όπου χρονολογείται περίπου στο 1500 π.Χ. αναφέρει 24 συνταγές με βάση το σκόρδο για πονοκέφαλους, πονόλαιμο και σωματική αδυναμία.

Η πρώτη απεργία που έγινε στην Αίγυπτο στο τέλος της 20ής δυναστείας, δηλαδή περίπου 3500 χρόνια πριν, ήταν όταν ο Φαραώ Ραμσής Γ’ διέκοψε την παροχή σκόρδων στους εργάτες που κατασκεύαζαν τις πυραμίδες. Στα αρχαία χρόνια, επίσης, χρησιμοποιούσαν το σκόρδο σαν φυλακτό, για να προφυλάσσονται από τους δαίμονες, τους βρικόλακες και τη βασκανία. Πίστευαν ότι το σκόρδο διαθέτει μαγικές δυνάμεις και συνήθιζαν να κρεμούν πλεξούδες από σκόρδα στα σπίτια και στα χωράφια τους, για να κρατούν μακριά τα κακά πνεύματα αλλά και για να αποτρέπουν το «κακό μάτι» ή «μάτιασμα».

Από την αρχαιότητα ακόμη, χρησιμοποιούσαν το σκόρδο στην παρασκευή εδεσμάτων, καθώς ταιριάζει με κρέατα, λαχανικά αλλά και με ψάρι ενώ αρωμάτιζαν με αυτό βούτυρο, ξίδι και αλάτι (σκορδάλατα). Για να απολαμβάνουμε το σκόρδο χωρίς να φοβόμαστε την έντονη οσμή που αυτό αφήνει στο στόμα, πρέπει να αφαιρούμε την πράσινη φύτρα του. Ακόμη, μετά το φαγητό μασάμε λίγα φύλλα φρέσκου μαϊντανού, δυόσμου ή κόκκους καφέ. Για τις μικροβιακές λοιμώξεις, συνδυάζεται καλά με την Εχινάκεια. Η Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη του Μέριλαντ περιέχει περίπου 125 επιστημονικές εκθέσεις σχετικές με το σκόρδο, δημοσιευμένες από το 1983.

Οι Ολυμπιονίκες στην αρχαία Ελλάδα έτρωγαν σκόρδο πριν από κάθε αγώνα. Ο Δρ Άλμπερτ Σβάιτσερ χρησιμοποιούσε σκόρδο για να θεραπεύσει στην Αφρική αμοιβαία δυσεντερία και σαν αντισηπτικό ώστε να παρεμποδίσει την γάγγραινα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. O πρώτος που σημείωσε την αντιβιοτική δράση του σκόρδου ήταν ο Λουί Παστέρ το 1858. Στην αρχαιότητα απαγόρευαν την είσοδο σε θέατρα ή συναθροίσεις σε όσους είχαν φάει σκόρδο. Αντί να φάτε τις σκελίδες του σκόρδου ολόκληρες, είναι προτιμότερο να τις ψιλοκόψετε ή να τις χτυπήσετε στο γουδί προτού τις καταναλώσετε, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Journal of Agricultural and Food Chemistry». Με αυτό τον τρόπο, απελευθερώνονται και γίνονται πιο δραστικές οι ευεργετικές ουσίες του.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί γιατροί που θεράπευαν τα τραύματα της μάχης με σκόρδο ανέφεραν πλήρη επιτυχία σε περιπτώσεις σηπτικής δηλητηρίασης και γάγγραινας και ονομάστηκε από την κυβέρνηση της Ρωσίας, ρωσική πενικιλίνη όταν ξέμεινε από αντιβιοτικά.

Σκόρδο και Ιατρική Παράδοση: Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση 4 σκελίδων σκόρδου την ημέρα, μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη ποικίλων ασθενειών. Μελέτες που διεξήχθησαν σε εργαζόμενους που είχαν εκτεθεί σε μόλυβδο π.χ. εργάζονταν σε ένα εργοστάσιο μπαταριών, αποκάλυψε ότι η κατανάλωση σκόρδου κατάφερε να μειώσει το ποσοστό των βαρέων μετάλλων στον οργανισμό τους, μέχρι και 20%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα λιγότερους πονοκεφάλους και λιγότερες απουσίες λόγω ασθενείας.

Στην αρχή του αιώνα οι αλοιφές, οι κομπρέσες και τα εισπνεόμενα φάρμακα από σκόρδο ήταν το πλέον προτιμότερο φάρμακο κατά της φυματίωσης. Τρεις σκελίδες σκόρδου την ημέρα μπορούν να μειώσουν τα επίπεδα της χοληστερόλης κατά 10-15%. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «Nutrition and Cancer» το 2010 έδειξε ότι η αλισίνη που περιέχεται στις φρέσκες σκελίδες σκόρδου μπορεί να εξοντώσει τα καρκινικά κύτταρα του παχέος εντέρου.

Επιπλέον, μια ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Leukemia Research» ανέφερε ότι η αλισίνη μπορεί να καταστρέψει καρκινικά κύτταρα στο μαστό, την ουροδόχο κύστη, το παχύ έντερο, το ήπαρ, τον προστάτη, το λεμφικό σύστημα και το δέρμα. Ερευνητές από το Κέντρο Έρευνας για τα Οφέλη του Σκόρδου στη Βρετανία διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές που λάμβαναν συμπλήρωμα αλισίνης ημερησίως για 90 ημέρες είχαν σχεδόν 3 φορές λιγότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν από κρυολόγημα το χειμώνα σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες που λάμβαναν εικονικό φάρμακο. Σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό «Natural History», για να φύγει η μυρωδιά του σκόρδου από τα χέρια, μπορούμε να τα καθαρίσουμε με λεμόνι ή τα πλένουμε με κρύο νερό, τρίβοντάς τα συνέχεια με αλάτι, ενώ στο τέλος τα ξεπλένουμε με χλιαρό νερό και σαπούνι.

Το ποώδες φυτό Σκόρδο:

Το σκόρδο (garlic αγγλιστί /aioli γαλλιστί) είναι μονοετές ή και πολυετές, ποώδες φυτό που κατάγεται από τις Ινδίες ή τις χώρες της Κεντρικής Ασίας αλλά η καλλιέργειά του είναι γενικευμένη σε όλο τον κόσμο και δεν λείπει από κανένα σπίτι, καθώς χρησιμοποιείται ευρύτατα και κυρίως στην ελληνική, τη μεσογειακή και την ανατολίτικη κουζίνα, για να προσδώσει στα φαγητά τη χαρακτηριστική έντονη γεύση του. Είναι βολβώδες φυτό, με ύψος που δεν ξεπερνά τα 50 εκατοστά, με ένα ανθοφόρο στέλεχος. Ο βολβός του αποτελείται από πολλές σκελίδες που περιβάλλονται με μια κοινή μεμβράνη. Τα φύλλα του είναι σκληρά και επίπεδα μέχρι 1 εκατοστό πλάτος και 15 εκατοστά μήκος. Ο ανθοφόρος βλαστός φέρει ένα σκιάδιο από ροδόλευκα προς πρασινωπά άνθη.

Στις αρχές της άνοιξης, τον Απρίλιο, οι σκελίδες του φυτεύονται σε καλά προετοιμασμένο και στεγνό έδαφος, σε βάθος 15-20 εκατοστά, καθώς το σκόρδο πολλαπλασιάζεται με τους βολβούς του. Οι ανθοφόροι άξονες δεν έχουν σπόρια αλλά μερικές φορές φέρουν μικρούς βολβούς που επίσης χρησιμοποιούνται στον πολλαπλασιασμό του. Οι ανθοφόροι άξονες αναπτύσσονται φέροντας μερικές φορές μικρά βολβίδια, τα οποία χρησιμοποιούνται ως ετήσιο φυτό. Η συλλογή γίνεται στις αρχές καλοκαιριού, τον Ιούνιο – Αύγουστο όταν μαραίνονται τα φύλλα.
Τα σκόρδα ξεριζώνονται, αφήνονται να μαραθούν και στη συνέχεια γίνονται αρμαθιές (πλεξούδες) για να διατηρηθούν για μακρά χρονικά διαστήματα και στέλνονται στην αγορά. Το χρησιμοποιούμενο μέρος του είναι ο φρέσκος βολβός, σπάνια αποξηραμένος.

Στην Ελλάδα καλλιεργείται από τα αρχαία χρόνια. Σήμερα, καλλιεργούνται περί τα 30.000 στρέμματα και η ετήσια παραγωγή φτάνει τους 18.000 τόνους με κυριότερες περιοχές παραγωγής τη Μακεδονία, τη Θράκη και τον Πλατύκαμπο της Λάρισας. Οι σπουδαιότερες ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Ελλάδα, είναι τα άσπρα (Θράκης και Τριπόλεως), οι γίγαντες και τα κοινά.

Προφυλάξεις: Η κατανάλωση του σκόρδου πρέπει να γίνεται με μέτρο για να αποφευχθούν πολλές ανεπιθύμητες παρενέργειες στον οργανισμό.

Συναφές Άρθρο: Κρεμμύδι μια Υπερτροφή

Αρχική πηγή κείμενο /φωτο: enallaktikidrasi.com