What we left unfinished

Όσα δεν τελειώσαμε

What we left unfinished

What we left Unfinished

Ο Αφγανικός κινηματογράφος βρισκόταν σε μια εποχή ανάπτυξης όταν η χώρα έπεσε στα χέρια των Ταλιμπάν. Σκηνοθέτες σημερινοί, οι Αμπντούλ Λατίφ Αχμαντί (Abdoul Latif Ahmadi), Σαϊντ Οροκσάι (Saed Orokzai), Ατίκ Ραχιμί (Atiq Rahimi), Σιντίκ Μπαρμάκ (Siddik Barmaq), Άλκα & Ρόγια Σαντάτ (Alka & Roya Sadat), κ. ά αλλά και σκηνοθέτες που είδαν τις μπομπίνες απ’ τις ταινίες τους να καταστρέφονται – όσες τελικά δεν μπόρεσαν να περισώσουν. Πρόκειται για τα πέντε ημιτελή έργα που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν οι σκηνοθέτες τους.

Ένα ντοκιμαντέρ που δείχνει την πρωτοφανή βία από τους Ταλιμπάν είναι και το «Αυτό που έμεινε ημιτελές» και αφορά στο διωγμό των κινηματογραφιστών, τις καταστροφές στο πεδίο του πολιτισμού και της κουλτούρας μιας χώρας που ήδη διέθετε σε υψηλά στάνταρντς πριν την επικράτηση του κομμουνισμού κατά τα έτη (1978-1991).

Το «ΟΣΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ» είναι η ιστορία πέντε ημιτελών έργων από την εποχή του Κομμουνισμού στο Αφγανιστάν και των ανθρώπων που το επιχείρησαν σε μια εποχή που τα έργα θεωρούνταν όπλα, οι σκηνοθέτες γίνονταν στόχοι και τα όνειρα εναλάσσονταν ανάλογα με τις κυβερνήσεις. Αυτή η στενά συνδεδεμένη ομάδα σκηνοθετών αγαπούσαν τόσο το σινεμά ώστε να ρισκάρουν τη ζωή τους. Ανεξάρτητα από κυβερνητικές παρεμβάσεις, λογοκρισίες, επικίνδυνες εξιστορήσεις, οπλισμένη αντίσταση και συνεχείς απειλές σύλληψης ακόμη και θανάτωσης, έφτιαξαν έργα ανατρεπτικά και κατά την ομολογία τους πάντα στην πλευρά της αλήθειας.

Και οι πέντε ταινίες – Η Επανάσταση του Απρίλη (April’s Revolution), Η Πτώση (Downfall), Το Μαύρο Διαμάντι (Black Diamond), Με λάθος τρόπο (Wrong Way) και Πράκτωρ (Agent), γυρίστηκαν πριν απαγορευτούν από το κράτος ή εγκαταλειφθούν από τους σκηνοθέτες. Το Όσα αφήσαμε ατέλειωτα (What we left unfinished), επαναφέρει λήψεις που ανακαλύφθηκαν, ενσωματώνοντας τες στη καινούργια ταινία με γυρίσματα στις παλιές τοποθεσίες, καθώς και ιστορίες πίσω από το γύρισμα, εξιστορημένες από τους σκηνοθέτες, ηθοποιούς, το προσωπικό των ταινιών. Λήψεις αρχείων, σημερινές ανασυνθέσεις, νέες φανταστικές ή αληθινές όψεις του Αφγανιστάν, αναπαράγονται στη διάρκεια του έργου, θυμίζοντας μας πως τα έθνη είναι μία διαδοχή φάσεων και οι ταινίες μπορούν να τις αναπαράγουν.

Σκηνοθεσία του Mariam Ghani

What We Left Unfinished (2019) on IMDb
Cinema of the World - Κατάλογος ταινιών εδώ
What we left unfinished
What we Left Unfinished

Υπερατλαντικοί top προορισμοί 2

Fort-Lauderdale

Fort-Lauderdale Miami

Όταν λέμε Υπερατλαντικοί προορισμοί εννοούμε βασικά μέρη της Αμερικής καθώς η Αμερική βρίσκεται στο απέναντι άκρο της Ευρώπης – μια άλλη Ήπειρος που για να τη φθάσεις πρέπει να διασχίσεις τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το ταξίδι με πλοίο για τον διάπλου του Ατλαντικού διαρκεί μία βδομάδα ώσπου να φθάσεις στο λιμάνι της Νέας Υόρκης στις ΗΠΑ, στην εποχή μας, με τα υπερσύγχρονα κρουαζιερόπλοια από το Southampton /GB, ως λιμάνι επιβίβασης.

Ταξιδιωτικοί προορισμοί πολλοί – οι περισσότεροι λιμάνια: Στο τέλος του Βορείου Ημισφαιρίου: Miami /Florida «τέλειο μέρος» έλεγε η Γία καθώς έμεναν με τον άνδρα της το χειμώνα εκεί – είχαν καταστήματα με ρούχα, το καλοκαίρι στη Μύκονο, όπου είχαν fashion μαγαζί στα Ματογιάννια, το ίδιο και ο Ντίμης που είχε κι αυτός ενθουσιαστεί όταν πήγε: «όλο τρώνε κάτι τεράστιες μερίδες με burgers και κυκλοφορούν στα καφέ με τσάντες γεμάτες ψώνια από τα μαγαζιά», ο Κρις όπου είχε διαμέρισμα μπροστά στη θάλασσα απ’ όπου «βλέπεις στ’ ανοιχτά τις ουρές από τους καρχαρίες» έλεγε, όπου και δεν γλύτωσε από την ξαφνική ανακοπή, το Los Angeles /California όπου δεσπόζει η επιγραφή στο λόφο «Hollywood» με τα μεγάλα κινηματογραφικά studios: Columbia, Metro Goldwin Mayer, Universal – μέρη με μεγάλη τουριστική κίνηση. Από το Μαϊάμι γίνεται ο απόπλους των μεγάλων κρουαζιερόπλοιων με επικεφαλής το στόλο του Χανδρή, με προορισμό τα νησιά της Καραϊβικής /Caribbean Sea, που βρίσκονται διάσπαρτα στα ανοιχτά του Κόλπου του Μεξικού, καθώς και τον διάπλου του Αμαζονίου ποταμού. Στο σύμπλεγμα των νήσων της Καραϊβικής βρίσκεται και το νησί Μάουι (Maui Island) – 1ο νησί παγκοσμίως, με 2ο τη δική μας Σαντορίνη, στις προτιμήσεις των τουριστών παγκοσμίως.

Στη Havana /Cuba νησί στον κόλπο του Μεξικού όπου και το γνωστό μπαρ Bodeguita del Medio 🍹 Εκεί σύχναζε και ο γνωστός Αμερικανός συγγραφέας Ernest Hemingway κατά την εποχή της διαμονής του στην Κούβα.

Στις Νότιες ΗΠΑ δεν μπορεί να μην αναφερθεί η πολιτεία Memphis /Tennessee, όπου διέπρεψε ο Elvis Presley στα 50’s 60’s, όπου η πασίγνωστη κατοικία του – μουσείο σήμερα, «Graceland» που συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών που καταφθάνουν από το Memphis μέσω της μεγάλης λεωφόρου Elvis Presley Boulevard.

Elvis Presley That’s alright mama 1954 🎺

Titicaca lake
Photo by Roly Vasquez on Pexels.com

Μετά την Κούβα και τα νησιά του Καραϊβικού πελάγους, αρχίζει το Νότιο ημισφαίριο με τις πολλές ενδιαφέρουσες πρωτεύουσες: Στις ακτές του Ειρηνικού, το Santiago /Chile απ’ όπου και ο γνωστός σκηνοθέτης της ταινίας «No» με τα γεγονότα επί χούντας Πινοσέτ, Pablo Larrain, η Lima /Peru με τη λίμνη Titicaca (2η σε έκταση λίμνη της Ν. Αμερικής) σε οροπέδιο επί της οροσειράς των Άνδεων, στα σύνορα Περού /Βολιβίας, με υψόμετρο πάνω από 3800 μ. με τα τεχνητά νησιά, όπου «για να συνέλθεις κατεβαίνοντας, χρειάζεσαι κάμποσα χάπια το ίδιο και για να ανέβεις» – διηγούνταν η Νία που πήγε την εποχή του ταξιδιού της στο Σαντιάγο όπου έμενε η κόρη της που είχε παντρευτεί Χιλιανό, τέλος η Copacabana /Bolivia που βρίσκεται στις όχθες τη λίμνης Τιτικάκα (Titicaca Lake).

Άλλη πόλη το Caracas /Venezuela: Στη Βενεζουέλα, η λίμνη Μαρακαϊμπο (Maracaibo Lake) – η μεγαλύτερη της Λατινικής Αμερικής, στο ξεκίνημα του Νοτίου ημισφαιρίου στις ακτές της Καραϊβικής, συγκεντρώνει κι αυτή πλήθος επισκεπτών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου καθώς και η πρωτεύουσα Καράκας.

Στις ακτές του Ατλαντικού το Sao Paulo /Brazil, το Buenos Aires /Argentina με τη γνωστή από το έργο «Εβίτα», Εβίτα Περόν γυναίκα του δικτάτορα Juan Peron, που στο τέλος πια της ζωής του εξελέγη πρόεδρος – που τον διαδέχθηκε στην προεδρία, εντυπωσιάζουν με την άγρια ομορφιά των Καταρρακτών Iguasu που τους μοιράζονται Βραζιλία,  Αργεντινή.

Memo-notes 🎥 👨🏿‍🤝‍👨🏻

Ισπανόφωνοι Σκηνοθέτες κινηματογράφου – μία λίστα εδώ – Old Hollywood μια λίστα σκηνοθετών εδώ – Αναφερόμενα άτομα: Γία, Κρις, Ντίμης, Νία, E. Presley, Ηέμινγουεϊ, Evita Peron, P. Larrain, Augusto Pinochet

Αναφερόμενα μέρη

  1. ΗΠΑ, Hollywood, Μέμφις, Μαϊάμι US
  2. Κούβα, Αβάνα CU
  3. Βενεζουέλα, Καράκας VE
  4. Βραζιλία, Σάο Πάολο BR
  5. Αργεντινή, Μπουένος Άιρες AR
  6. Βολιβία, Σούκρε (υψόμετρο 2750 μ.), Λα Παζ BO
  7. Περού, Λίμα PE
  8. Χιλή, Σαντιάγο CL
  9. Μεξικό, City of Mexico MX
  10. Χαβάη, Maui island /Hawaii HI
Barry Manilow Copacabana 1978 🎺 💃
Σχετικό άρθρο Υπερατλαντικοί Top προορισμοί εδώ

Inspirations

Αρχικό έναυσμα για τους «Υπερατλαντικούς προορισμούς»

Μέρες Ωδείου

Στην περιοχή της Ομόνοιας, στην οδό Πειραιώς λίγο μετά τις αρχές της, βρισκόταν παλιά το Ωδείο Αθηνών – σε μια περιοχή με παλιά νεοκλασικά κτίρια, πριν μετεγκατασταθεί πολύ αργότερα, στο κτίριο επί της Ρηγίλλης και Β. Γεωργίου Β΄.

Ο Μουσικός και Δραματικός Σύλλογος ‘Ωδείον Αθηνών – 1871 ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1871. Στο πρώτο καταστατικό του Συλλόγου καθορίζονταν ως σκοποί του η σύσταση Ωδείου, η συγκρότηση θεάτρου και η κατάρτιση δραματολογίου, η αποστολή υποτρόφων στο εξωτερικό, η απονομή βραβείων και η εκτέλεση συναυλιών και παραστάσεων, ενώ ο αμιγώς κοινωφελής χαρακτήρας που προσέδωσαν στο Σύλλογο τα ιδρυτικά του μέλη διατηρείται αναλλοίωτος μέχρι σήμερα.

Από τότε μέχρι και σήμερα, το Ωδείο Αθηνών εκπαίδευσε γενιές καλλιτεχνών παρακολουθώντας βήμα προς βήμα όλα τα επεισόδια της ταραχώδους ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.

Ωδείο Αθηνών
Ωδείο Αθηνών 1900

Από τις σχολές του πέρασαν ως μαθητές ή ως δάσκαλοι προσωπικότητες διεθνούς εμβέλειας που τίμησαν την τέχνη τους και την Ελλάδα, όπως ο Σπύρος Σαμάρας, ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Νίκος Σκαλκώτας, η Μαρία Κάλλας, η Τζίνα Μπαχάουερ, η Αλεξάνδρα Τριάντη, ο Μίκης Θεοδωράκης,  ο Λουκάς Καρυτινός, ο Δημήτρης Σγούρος και πολλοί άλλοι. Εδώ εκπαιδεύτηκε επίσης πλήθος άξιων μουσικών που στελέχωσαν τις συμφωνικές ορχήστρες της χώρας, ενώ η ίδια η σημερινή Κρατική Ορχήστρα Αθηνών αποτελεί την ιστορική μετεξέλιξη της Συμφωνικής Ορχήστρας του Ωδείου Αθηνών. Σημαντική υπήρξε η ιστορική συμβολή του Ωδείου Αθηνών στη διδασκαλία και καλλιέργεια της Βυζαντινής μουσικής, μέσα από την ίδρυση, το 1903, της Σχολής Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής, με σκοπό τη διάδοση και ανάπτυξη της μουσικής παράδοσης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στον Ελλαδικό χώρο.

Μέρες του Ωδείου
Μέρες Ωδείου του Κωνσταντίνου Γαρίτση

Ανάμεσα στα γραπτά της Έλλης Λαμπρίδη ξεχωρίζει η ως τώρα ανέκδοτη λογοτεχνική αυτοβιογραφία της «Μέρες του Ωδείου», με θέμα τα εφηβικά της χρόνια 1910-1912. Ξεχωρίζει για την εκ των ένδον εικόνα της ίδιας, αλλά και ενός ολόκληρου κόσμου: της αστικής Αθήνας των αρχών του 20ού αιώνα.

Το Ωδείο Αθηνών – ο χώρος, τα μαθήματα, οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές-είναι το κεντρικό σκηνικό· κάποτε πάλι η δράση μας μεταφέρει στο Γυμνάσιο, την οικογενειακή ζωή, το Πανεπιστήμιο. Οι ήρωες είναι καθημερινοί άνθρωποι αλλά και ιστορικές προσωπικότητες – όπως ο συμφοιτητής της πρωταγωνίστριας Έλλης, Γιάννης Μηλιάδης, ο οικογενειακός φίλος Στέφανος Δραγούμης, τότε πρωθυπουργός, ή ο συμμαθητής της στο Ωδείο Δημήτρης Μητρόπουλος – συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας κατόπιν διεθνούς αναγνώρισης.

Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Γαρίτση – Το πορτρέτο ενός κόσμου – Μέρες του Ωδείου /Αυτοβιογραφία βασισμένη στα γραπτά της Έλλης Λαμπρίδη, (1898-1970) είναι έκδοση της Ακαδημίας Αθηνών του 2019 /Βιβλιοθήκη Έλλη Λαμπρίδη – Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.

Έλλη Λαμπρίδη: Σύντομο Βιογραφικό

Έλλη Λαμπρίδη

Η Έλλη Λαμπρίδη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 1898 από πατέρα Ηπειρώτη, τον δικηγόρο και γερουσιαστή Ιωάννη Λαμπρίδη, γνωστό από τους δημοσιογραφικούς αγώνες του για την απελευθέρωση της Ηπείρου. Η μητέρα της ήταν Αθηναία, με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, από όπου πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα το 1919 με διατριβή για τις γνωσιο-θεωρητικές αρχές του Αριστοτέλη. Παράλληλα με τις Ακαδημαϊκές δραστηριότητες σε Κωνσταντινούπολη, Αθήνα σαν εκπαιδευτικός, η Έλλη Λαμπρίδη ασχολήθηκε ενεργά και με την πολιτική ενώ της αφαιρέθηκε δύο φορές το διαβατήριο.

Αλληλογραφία με τη Μουντίτα
Αλληλογραφία με τη Μουντίτα Νίκος Καζαντζάκης – Έλλη Λαμπρίδη

Η Έλλη είχε συνδεθεί με το Νίκο Καζαντζάκη νεαρή στη Ζυρίχη όπου είχε πάει για σπουδές και όπου εκπόνησε τη διδακτορική της διατριβή. Με τον Καζαντζάκη είχε αλληλογραφία έκτοτε για μεγάλο διάστημα και εκείνος υπήρξε ο άνδρας που αγάπησε πραγματικά στη ζωή της. Όμως τελικά ο Καζαντζάκης παντρεύτηκε την Ελένη Σαμίου (μετά το χωρισμό του από τη Γαλάτεια Αλεξίου).

Η αλληλογραφία της Έλλης Λαμπρίδη με τον Νίκο Καζαντζάκη είναι ένας μακροχρόνιος διάλογος ανάμεσα σε δύο εξέχουσες φυσιογνωμίες της ελληνικής διανόησης. Είναι συγχρόνως ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν, ένιωσαν βαθιά φιλία ο ένας για τον άλλο και είχαν στενή σχέση και πνευματική επικοινωνία.
Το ευρύ χρονολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι επιστολές που έχουμε στα χέρια μας (1927-1957) φωτίζει τη ζωή τους, τη σχέση τους, την πορεία τους, τις συνθήκες παραγωγής του δημιουργικού τους έργου. Συγχρόνως αποκαλύπτει τη διαρκή επαφή τους με τα πνευματικά, καλλιτεχνικά και ιδεολογικά κινήματα, καθώς τόσο ο Καζαντζάκης όσο και η Λαμπρίδη είχαν σε όλη τους τη ζωή έντονη παρουσία σε ό,τι συνέβαινε στην εποχή τους.

Αλληλογραφία Έλλης Λαμπρίδη, Νίκου Καζαντζάη
Αλληλογραφία Έλλη Λαμπρίδη Νίκος Καζαντζάκης

Η αλληλογραφία τους (Αλληλογραφία με τη Μουντίτα 1927-1957) εκδόθηκε σε βιβλίο με τον τίτλο «Γράμματα στη Μουντίτα» με επιμέλεια της ανιψιάς της Γιολάντας Χατζή – όπου Μουντίτα είναι το χαϊδευτικό που της είχε δώσει ο Καζαντζάκης. Έκδοση ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης).
Η κόρη της Έλλης Λαμπρίδη σκοτώθηκε στα Δεκεμβριανά από έκρηξη όλμου των Άγγλων.
Περισσότερα για τη λογία Έλλη Λαμπρίδη εδώ

Η Γερακίνα

«Κίνησε η Γερακίνα για νερό, νερό να φέρει κι έπεσε μες στο πηγάδι… κι έβγαλε φωνή μεγάλη… κι έτρεξε ο κόσμος όλος κι έτρεξα κι εγώ ο καημένος… Γερακίνα θα σε βγάλω και γυναίκα θα σε πάρω…»

Δημοτικό τραγούδι Νιγρίτας Σερρών
Γερακίνες με τη στάμνα
Γερακίνες στο χωριό

Κωμοπόλεις της Μακεδονίας

Νιγρίτα – Γρανίτης, δύο κωμοπόλεις της Μακεδονίας, η μία στο νομό Σερρών, η άλλη στο νομό Δράμας. Τα γράμματα και των δύο είναι σχεδόν ίδια, έτσι μπορεί και να μπερδευτείς (ΓΡ Α ΝΙ Τ ΗΣ – ΓΡ Ι ΝΙ Τ Α) Όμως δεν μοιάζουν καθώς κάθε μέρος έχει τη δική του ιστορία. Για τον Γρανίτη το άρθρο – via Μακρινή απόδραση – για τη Νιγρίτα ακολουθεί το κατωτέρω άρθρο.


Νιγρίτα – νομός Σερρών
Τα Γερακίνεια – Νιγρίτα, Δήμος Βισαλτίας
Γερακίνα
Γερακίνα
Γερακίνα - ενδυμασία
Γερακίνα – Τοπική ενδυμασία Νιγρίτας Λύκειο Ελληνίδων Σερρών

Η φημισμένη σ’ ολόκληρη την Ελλάδα Γερακίνα, που το τραγούδι της αποτελεί σήμερα πανελλήνιο ύμνο της λαϊκής Μούσας, έχει πατρίδα της τη Νιγρίτα.

Κατά την παράδοση η Γερακίνα Ροκάνη, έζησε γύρω στα 1850-1870 σε μια οικία της Νιγρίτας, στη γραφική συνοικία «Τσακαλάδες».

Ήταν εξαιρετικά όμορφη και γι’ αυτό περιζήτητη νύφη. Όλα τα παλικάρια προσπαθούσαν να κατακτήσουν την ωραία Γερακίνα. Ο «Χάρος» όμως ζήλεψε την ομορφιά της και ήρθε πολύ νωρίς να την πάρει.
Μια μέρα λοιπόν το μεσημέρι ήταν 6 Αυγούστου 1870, μόλις είχαν στρώσει με τη μητέρα της το τραπέζι – ο πατέρας της είχε πεθάνει, η Γερακίνα πήγε με την «στάμνα» της να φέρει νερό από το πηγάδι.

Χορός Γερακίνας
Χορός Γερακίνας – Πολιτιστικός Σύλλογος Νιγρίτας

Ρίχνοντας όμως τον «κουβά» στο πηγάδι, έχασε την ισορροπία της κι έπεσε μέσα, αφήνοντας απελπισμένες φωνές. Στο άκουσμα των φωνών, κατά τους στίχους του τραγουδιού, «έτρεξαν μικροί μεγάλοι» και μεταξύ αυτών και το γενναίο παλικάρι της, ο Τριαντάφυλλος Γκοστίνος, που χωρίς δισταγμό κατέβηκε στο πηγάδι, για να σώσει την αγαπημένη του. Μετά από λίγο όμως ανέσυραν επάνω το νέο μισοπεθαμένο και τη Γερακίνα νεκρή. Όλη η Νιγρίτα έκλαψε την άτυχη κόρη και την συνόδευσε στην τελευταία της κατοικία αφού πρώτα την στόλισε με φλουριά και βραχιόλια. Το τραγικό τέλος της Γερακίνας συγκλονίζει τον Τριαντάφυλλο που πεθαίνει από την θλίψη του τρεις μήνες μετά.

Το πηγάδι της Γερακίνας - Νιγρίτα
«Το πηγάδι της Γερακίνας»

Το πηγάδι αυτό της Γερακίνας, το οποίο σώζεται ακόμη και σήμερα στη Νιγρίτα (στη συνοικία «Τσακαλάδες») απέμεινε ο τελευταίος μάρτυρας της λαϊκής αυτής παράδοσης. Λίγα χρόνια αργότερα, σ’ ένα καφενείο της Νιγρίτας, βρέθηκε ο λαϊκός ποιητής και τραγουδιστής, ο οποίος έκανε την ιστορία της Γερακίνας τραγούδι. Από τότε η Γερακίνα σαν τραγούδι και σαν χορός πέρασε στην αιωνιότητα και δεν άργησε να περάσει τα όρια της μικρής Νιγρίτας, για να γίνει γνωστή πανελλήνια και ν’ αγαπηθεί τόσο από το λαό. Με πρωτοβουλία της Πολιτιστικής εταιρείας Νιγρίτας έχει καθιερωθεί να γιορτάζονται κάθε χρόνο την εβδομάδα του Πάσχα «Τα Γερακίνεια«, γιορτή αφιερωμένη στη μνήμη της Γερακίνας. Ο όμορφος αυτός γιορτασμός, που έχει γίνει θεσμός για την Νιγρίτα, έχει δώσει ένα πολύ όμορφο πολιτιστικό χρώμα στην πόλη, προσελκύοντας όλο και περισσότερους επισκέπτες κάθε χρόνο. Επίσης κάθε χρόνο τον Αύγουστο, οργανώνονται λαογραφικές εκδηλώσεις προς τιμήν της αδικοχαμένης Γερακίνας.

Γερακίνα – Παραδοσιακό Μακεδονίας

Αρχική πηγή: frontoffice-mitrousis.dev.edu.uoc.gr | φωτό: dimosvisaltias.gr | Το πηγάδι σήμερα – Λαογραφικό μουσείο Νιγρίτας