Ηλιοβασιλέματα

Τι πιο μελαγχολικό υπάρχει από ένα ηλιοβασίλεμα όταν κοιτάζεις την καρέκλα δίπλα σου που είναι άδεια. Ο ήλιος σκορπίζει τα τελευταία σύννεφα στον ουρανό με μύριες χρυσές και πορφυρές λάμψεις. Δύει σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια πάνω στο χρυσό άρμα της παντοδυναμίας του. Η καρδιά όμως που βλέπει αυτό το θέαμα – άλλο δεν νοσταλγεί παρά τα περασμένα: όταν μια αγάπη δεν είχε σβήσει και χαθεί μέσα στο ψυχρό, απρόσωπο σκοτάδι του παρελθόντος χρόνου

rosko

Ηλιοβασίλεμα με βάρκες

Ηλιοβασιλέματα

Αυτό το τραγούδι μεσουράνησε στο τέλος της δεκαετίας του ’50 με αρχές του ’60. Έπαιζε, τραγουδιόταν σ’ όλες τις φιλικές συγκεντρώσεις για δείπνο όπου συνήθεια ήταν στο τέλος να το ρίχνουν στο τραγούδι. Όλοι τραγούδαγαν τα υπέροχα λόγια της ποιήτριας – στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, μαζί με την αξεπέραστη φωνή της τραγουδίστριας Μαίρης Λίντα. Το κρασί έρεε άφθονο, τα ποτήρια υπό το φως του πολυελαίου της τραπεζαρίας υψώνονταν, τα ζευγάρια αγκαλιασμένα μακάριζαν την τύχη τους που ήταν μαζί και δεν είχαν χωρίσει.

Όμως στο βάθος του μυαλού τους υπήρχε συχνά μια άλλη «χαμένη αγάπη». Το παρόν άφηνε το γλυκό αποτύπωμα του, σκορπίζοντας όλες τις πίκρες του παρελθόντος. Η ιστορία γραφόταν εκεί στο τέλος της βραδιάς και ήταν γεμάτη υποσχέσεις – αντίθετα με το παρελθόν που είχε πάρει πίσω όλες τις απατηλές λάμψεις του. Σαν ένας  ήλιος που έδυε σκορπώντας τις βαθιές πορτοκαλιές λάμψεις του στον ουρανό.

papagiannop

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

φωτό 2 από messolonghi-press.blogspot.gr

Ηλιοβασιλέματα
Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ((1893 – 1972) Σημαντική στιχουργός του ελληνικού τραγουδιού, ποιήτρια, από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Πραγματικό όνομα: Ευτυχία Χατζηγεωργίου – Οικονόμου
Τραγούδι: Μαίρη Λίντα

Σύνθεση: Μανώλης Χιώτης

Στίχοι: E. Παπαγιαννοπούλου

Ηλιοβασιλεματα

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις…
Θυμάμαι ακόμα και πονώ
το τελευταίο δειλινό πριν φύγεις κα μ’ αφήσεις.
Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις.

Δειλινά αξέχαστα μεσ’ τα στενά δρομάκια
Τώρα με άλλον αγκαλιά
περνάς τα στέκια τα παλιά και ‘γω πίνω φαρμάκια
Δειλινά αξέχαστα μεσ’ τα στενά δρομάκια.
Ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν
Και όπως πέφτει η βραδιά
την έρημη μου την καρδιά οι πόνοι την ξεσχίζουν
Ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν.

Και όπως πέφτει η βραδιά
την έρημη μου την καρδιά οι πόνοι την ξεσχίζουν
Ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν.

Advertisements
Φτωχαδάκια και Λεφτάδες
Σύνδεσμος

Ένα υπέροχο τρίο – κι άλλο τόσο ένα ντουέτο

Φτωχαδάκια και Λεφτάδες

Σμ. —Σας μελαγχόλησε το τραγούδι ε…
Φ. —Ε, λιγουλάκι…
Σμ. —Σίγουρα θυμηθήκατε τα κορίτσια σας!
Στ. —E, Όσο να’ναι… Περασμένες αγάπες είναι αυτές!
Μπ. —Α όχι και περασμένες, εγώ νομίζω πως τις αγαπάτε ακόμη!
Φ. —Όμως τι είναι αυτά που λες; Εμείς τώρα έχουμε δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί σου!
Μπ. —Δεν είπαμε πως δεν θα λέμε τέτοια πράγματα;
Φ. —Γεννηθήτω το θέλημα σου.
Στ. —Είσαι τουλάχιστον ευχαριστημένη μαζί μας;
Σμ. —Ποτέ δεν ήμουν τόσο ευχαριστημένη και μάλιστα τώρα που κυκλοφορώ μαζί σας – και μάλιστα απόψε!

Φτωχαδακια και Λεφταδες του Ορεστη Λασκου, 1961

Μπεάτα - Ζωή

«Φτωχαδάκια και Λεφτάδες» Μπεάτα Ασημακοπούλου (δεξιά) Ζωή Φυτούση

fot_stavr_ftoxadakia

«Φτωχαδάκια και Λεφτάδες» Μίμης Φωτόπουλος – Νίκος Σταυρίδης

Tίτλος: «Φτωχαδάκια και λεφτάδες» (Μεταγενέστερος τίτλος: Μοντέρνοι αριστοκράτες)
Σκηνοθεσία: Ορέστης Λάσκος Σενάριο: Ορέστης Λάσκος σε διασκευή του θεατρικού έργου Γάντι και Σαρδέλλα του Νίκου Τσιφόρου
Έτος: 1961
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Σταυρίδης (Τεό), Μίμης Φωτόπουλος (Φώντας), Γιάννης Γκιωνάκης, Σμαρούλα Γιούλη (Μίλυ), Μπεάτα Ασημακοπούλου (Φανή), Ζωή Φυτούση (Δέσπω)

Σύνοψη
Ένας Πειραιώτης ναυτικός ο Φώντας, ερωτεύεται την Μίλυ, κόρη ενός εφοπλιστή και αποφασίζει να την παντρευτεί, διαλύοντας τον προηγούμενο αρραβώνα του. Παράλληλα, ένας ξεπεσμένος μεγαλοαστός που τον βοηθά να αποκτήσει «καλούς τρόπους» για να μπει στην «υψηλή κοινωνία», επιδιώκει να παντρευτεί την ίδια κοπέλα, μόνο που εκείνη δεν θέλει κανέναν από τους δύο, αφού είναι ερωτευμένη με έναν φτωχό υπάλληλο του πατέρα της. Όταν καταφέρνει να τον παντρευτεί, οι επίδοξοι μνηστήρες επιστρέφουν στις αρραβωνιαστικές τους.

Σκηνή τραγουδιού: Σμαρούλα Γιούλη, Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Σταυρίδης:

Στο τραπεζάκι με το ουίσκι ακούνε το καταπληκτικό ντουέτο Χιώτης – Λίντα στο τραγούδι που άφησε εποχή: «Περασμένες μου αγάπες». Μουσική  Μανώλης Χιώτης, στίχοι Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

(Αφιέρωση στο Μανώλη Χιώτη —Θεσ/κη 1920-Αθήνα 1970, Μίμη Φωτόπουλο —1913-1986, Νίκο Σταυρίδη —Σάμος 1910-Αθήνα 1987, Σμαρούλα Γιούλη —1934-2012, Μπεάτα Ασημακοπούλου —σύζ. Ορ. Λάσκου 1932-2009, Γιάννη Γκιωνάκη —1922-2002, Ελένη Χαλκούση —Κων/λη 1901-Αθήνα, 1993) —Σύνδεσμος στην ταινία 91′

 

Περασμένες μου αγάπες όνειρα που σβήσατε.
Με το πέρασμα του χρόνου
την ανάμνηση του πόνου
στην καρδιά μου αφήσατε. Περασμένες μου αγάπες όνειρα που σβήσατε.
Περασμένες μου αγάπες του καιρού χαλάσματα.
Όσο μακριά κι αν πάτε
στη ζωή μου τριγυρνάτε
σαν χλωμά φαντάσματα
Περασμένες μου αγάπες
του καιρού χαλάσματα…
Με το πέρασμα του χρόνου
την ανάμνηση του πόνου
στην καρδιά μου αφήσατε.
Για δυο μάτια, για δυο χείλη
κάποτε ξενύχτησα.
Κι ένιωσα ανατριχίλα
μέσα στης καρδιάς τα φύλλα
σαν τα πρωτοφίλησα.
Για δυο μάτια, για δυο χείλια
κάποτε ξενύχτησα.
Past loves, fed out dreams.
As time goes by in my heart
memories only of pain.
Past loves, fed out dreams.
Past loves, time passed ruins.
As far as I go in my life
the closer you stand
always haunted
by these palest of phantoms that now you’ve turned.Past loves, time ruins…
As time goes on
in my heart memory of pain
always the same.
Once for two eyes, once for two lips
sleepless nights that I ‘ve spent.
Once was only a thrill
in my heart
when I kissed those lips.
For two eyes, for two lips,
once
sleepiness nights that I’ve spent…
«Εμείς κι οι δυό τώρα έχουμε δαγκώσει τη λαμαρίνα μαζί σου»