Το τρίτο στεφάνι

Αθήνα 1985 Εκδόσεις Ερμείας

Η ζωή του Κώστα Ταχτσή ως άνθρωπος εσωτερικά και ως βιώματα, ήταν πολυτάραχη. Παιδί μεγαλωμένο από τη γιαγιά του στην Αθήνα ενώ η μάνα του ζούσε Θεσσαλονίκη μαζί με την αδελφή του καθώς είχαν χωρίσει οι γονείς του και η μάνα του τον πήγε στη γιαγιά του να μένει άγνωστο γιατί. Όταν κατέβαινε στην Αθήνα κι έλεγε στη μάνα της να τον πάρει, εκείνη απειλούσε πως θα πέσει από το μπαλκόνι να σκοτωθεί αν το έκανε κι έτσι εκείνη έφευγε πάντα χωρίς να τον παίρνει μαζί της. Έτσι μικρός ο Κώστας μεγάλωσε με την αυταρχική επιτήρηση της γιαγιάς του – κάτι ωστόσο που δεν απέτρεψε το μοιραίο – να εξαφανισθεί κάποιες ώρες άγνωστο πόσες και με ποιον, και να βιώσει πιθανόν ένα καταλυτικά άσχημο περιστατικό – όπως η ίδια η αδελφή του επεσήμανε μετά το θάνατο του, που του δημιούργησε στη συνέχεια τα γνωστά αδιέξοδα.

Ο νεαρός Κώστας Ταχτσής

Στο βιβλίο «το Τρίτο Στεφάνι» (ιδιωτική έκδοση το 1962) περιγράφει αριστοτεχνικά τη καθημερινότητα του με τις δύο γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του – τη γιαγιά του στο βιβλίο Εκάβη στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με τη μάνα του αντίστοιχα Νίνα συμπλέκοντας ως υπόθεση του έργου τους δύο μονολόγους τους. Οι διάλογοι είναι τόσο ζωντανοί, οι παρουσίες των γυναικών καταλυτικές σ’ έναν κόσμο όπου δεν χωρούσε τους άνδρες και πράγματι ούτε στον κόσμο του Ταχτσή χώρεσαν καθώς τους απαρνήθηκε – γεγονός που σφραγίστηκε οριστικά με την επίσκεψη του πατέρα του στο σπίτι όπου έμενε με τη γιαγιά του στο Μεταξουργείο, και το άγριο ξυλοκόπημα που δέχτηκε απ’ αυτόν όταν είδε τα γραπτά του στο τραπέζι – ένα ημερολόγιο, ποιήματα, τα οποία μανιωδώς και έσκισε – γραπτά που μέσα από τα οποία έβγαιναν πολλά για κρυφές πτυχές της ζωής του.

Το βιβλίο σε σχέδιο εξωφύλλου από τον Αλέκο Φασιανό, βγήκε στις εκδόσεις Ερμείας επισήμως το 1985, αφού είχε απορριφθεί για μια δεκαετία από τους εκδότες λόγω ασέμνου περιεχομένου έλεγαν κάτι που ανάγκασε τον ίδιο να πρωτοεκδόσει με δικά του έξοδα. Πρόκειται για ένα νεανικό αφήγημα – για τα πρώτα του χρόνια που τα πέρασε στη Θεσσαλονίκη, μετά στην Αθήνα – ως το 1962 (ως νεαρός ποιητής) που ολοκλήρωσε την αφήγηση τους. Πάντως αφού το εξέδοσε έφυγε στο εξωτερικό γυρνώντας με μια βέσπα συνήθως, όμως τι έκπληξη, γυρίζοντας βρέθηκε μπροστά στη θερμή υποδοχή του βιβλίου και την αναγνώριση. Έκτοτε έλαβε κάποιες δημόσιες θέσεις στην ΕΡΤ καθώς και από τη θέση του αρθρογράφου γνωρίστηκε με κόσμο, χωρίς ωστόσο ποτέ να εγκαταλείψει τις ανορθόδοξες δραστηριότητες του στον κόσμο της νύχτας με επισκέψεις στην οδό Αθηνάς, στη Συγγρού εκεί όπου δεχόταν προπηλακισμούς ακόμη και επιθέσεις βαρέων τραυματισμών, που τον οδηγούσαν στον Ευαγγελισμό, από τις τραβεστί της περιοχής γιατί δεν «τον χώνευαν» καθώς πίστευαν πως θα τους «έκλεβε την πελατεία».

Κώστας Ταχτσής (1927 – 1988) – με φόντο την Αθήνα

Ήταν η δεύτερη φύση του μετά τη συγγραφική, να συγχρωτίζεται με τον κόσμο της νύχτας και του υποκόσμου – ανθρώπους που έφερνε και στο σπίτι του, μη διστάζοντας και μη φοβούμενος τα χειρότερα. Πράγματι και έτσι συνέβη, αυτός ο κόσμος απέβη μοιραίος κόβοντας του το νήμα της ζωή του στα 60 του χρόνια. Βρέθηκε νεκρός από την αδελφή του το πρωί στο κρεβάτι του, με όλα τα φώτα ανοιχτά κι αυτά της εισόδου του σπιτιού ακόμη. Το βιβλίο έμεινε να τον θυμίζει το πόσο μεγάλος συγγραφέας υπήρξε, πόσο αυτές οι δύο γυναίκες Εκάβη και Νίνα (στο βιβλίο), επηρρέασαν για πάντα τη ζωή του. Ο Κώστας Ταχτσής δεν τις εφηύρε, υπήρξαν εκεί μπροστά του να του θυμίζουν πάντα, πόσο ανυπεράσπιστη είναι η γυναικεία φύση μπροστα στην ανδρική δύναμη και σε τι πονηριές μετέρχεται για να την αντιμετωπίσει. Δύναμη που του αφαίρεσε του ίδιου τη ζωή, με τόση μανία και εκδικητικότητα.

taxtsis_dolofonia

Η Δολοφονία του συγγραφέα

Στο βιβλίο του Κώστα Τσαρούχα «Η δολοφονία του συγγραφέα» (2008) ανάμεσα σε άλλα εγκλήματα παρουσιάζεται και η ζωή του Ταχτσή, η φιλία που τους ένωνε, καθώς πολλές φορές τον βοήθησε ο δημοσιογράφος, κτυπημένος από τις τραβεστί της Συγγρού και της Αθηνάς πηγαίνοντας τον για τις πρώτες βοήθειες. Οι γιατροί όταν τους έλεγε «ξέρετε ποιος είναι αυτός;» έμεναν αποσβολωμένοι όταν άκουγαν το όνομα του πασίγνωστου συγγραφέα. Όμως η ζωή κυλάει κι όλα ξεχνιώνται και ο νεανικός ως ποιητής Ταχτσής με τις περιπλανήσεις του στους πέριξ του Συντάγματος δρόμους και στα διάφορα στέκια και ο ώριμος αργότερα, με την επιτυχία και την αναγνώριση του συγγραφέα, αλλά και το φρικτό τέλος (1988) όπως επιφυλάχθηκε και σε άλλους της ίδιας ζωής – τους Πιερ-Πάολο Παζολίνι (1975), Τζιάνι Βερσάτσε (1997), Νίκο Σεργιανόπουλο (2008) και τελευταία του Μένη Κουμανταρέα (2014). Το βιβλίο όμως με τη ερυθρόχρωμη εικόνα του Φασιανού, πάντα θα μένει στο ράφι της βιβλιοθήκης να θυμίζει πως τα αγνά πρώτα χρόνια της ζωής ενός αγοριού μπορούν να γυρίσουν σε μια σκοτεινή περσόνα που με τίποτα δεν μπορείς να απαλλαγείς. Το λαμπρό φως της ζωής των πρώτων χρόνων μιας συντηρητικής μικροαστικής απλής ζωής, συχνά δυστυχώς γίνεται ένας μαύρος ουρανός των πιο σκοτεινών και ανερμήνευτων παθών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.