Ηλιοβασιλέματα

Τι πιο μελαγχολικό υπάρχει από ένα ηλιοβασίλεμα όταν κοιτάζεις την καρέκλα δίπλα σου που είναι άδεια. Ο ήλιος σκορπίζει τα τελευταία σύννεφα στον ουρανό με μύριες χρυσές και πορφυρές λάμψεις. Δύει σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια πάνω στο χρυσό άρμα της παντοδυναμίας του. Η καρδιά όμως που βλέπει αυτό το θέαμα – άλλο δεν νοσταλγεί παρά τα περασμένα: όταν μια αγάπη δεν είχε σβήσει και χαθεί μέσα στο ψυχρό, απρόσωπο σκοτάδι του παρελθόντος χρόνου

rosko

Ηλιοβασίλεμα με βάρκες

Ηλιοβασιλέματα

Αυτό το τραγούδι μεσουράνησε στο τέλος της δεκαετίας του ’50 με αρχές του ’60. Έπαιζε, τραγουδιόταν σ’ όλες τις φιλικές συγκεντρώσεις για δείπνο όπου συνήθεια ήταν στο τέλος να το ρίχνουν στο τραγούδι. Όλοι τραγούδαγαν τα υπέροχα λόγια της ποιήτριας – στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, μαζί με την αξεπέραστη φωνή της τραγουδίστριας Μαίρης Λίντα. Το κρασί έρεε άφθονο, τα ποτήρια υπό το φως του πολυελαίου της τραπεζαρίας υψώνονταν, τα ζευγάρια αγκαλιασμένα μακάριζαν την τύχη τους που ήταν μαζί και δεν είχαν χωρίσει.

Όμως στο βάθος του μυαλού τους υπήρχε συχνά μια άλλη «χαμένη αγάπη». Το παρόν άφηνε το γλυκό αποτύπωμα του, σκορπίζοντας όλες τις πίκρες του παρελθόντος. Η ιστορία γραφόταν εκεί στο τέλος της βραδιάς και ήταν γεμάτη υποσχέσεις – αντίθετα με το παρελθόν που είχε πάρει πίσω όλες τις απατηλές λάμψεις του. Σαν ένας  ήλιος που έδυε σκορπώντας τις βαθιές πορτοκαλιές λάμψεις του στον ουρανό.

papagiannop

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

φωτό 2 από messolonghi-press.blogspot.gr

Ηλιοβασιλέματα
Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ((1893 – 1972) Σημαντική στιχουργός του ελληνικού τραγουδιού, ποιήτρια, από το Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας. Πραγματικό όνομα: Ευτυχία Χατζηγεωργίου – Οικονόμου
Τραγούδι: Μαίρη Λίντα

Σύνθεση: Μανώλης Χιώτης

Στίχοι: E. Παπαγιαννοπούλου

Ηλιοβασιλεματα

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις…
Θυμάμαι ακόμα και πονώ
το τελευταίο δειλινό πριν φύγεις κα μ’ αφήσεις.
Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις.

Δειλινά αξέχαστα μεσ’ τα στενά δρομάκια
Τώρα με άλλον αγκαλιά
περνάς τα στέκια τα παλιά και ‘γω πίνω φαρμάκια
Δειλινά αξέχαστα μεσ’ τα στενά δρομάκια.
Ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν
Και όπως πέφτει η βραδιά
την έρημη μου την καρδιά οι πόνοι την ξεσχίζουν
Ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν.

Και όπως πέφτει η βραδιά
την έρημη μου την καρδιά οι πόνοι την ξεσχίζουν
Ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s