Βίντεο

Θα κάνω ντου – στο Ουζερί του Τσιτσάνη

tsitsanis

Βασίλης Τσιτσάνης / Αυτόγραφο – 1941

Ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη (Τρίκαλα, 1915 – Λονδίνο, 1984) (69)
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το σύρσιμο της φωνής σύμφωνα με το ρυθμό του τραγουδιού (χασάπικος), οι στίχοι βέβαια που περιλαμβάνουν το εύρημα ατού του τραγουδιού – «θα κάνω ντου» – έκφραση των στρωμάτων κάποιων παράνομων, που εισήλθε στο στίχο για να αναγάγει σε τέχνη, μια έκφραση του υποκόσμου.

Συνήθως λεγόταν για την Αστυνομία, ότι δηλαδή «έκανε ντου» σε μέρη όπου καπνίζαν χασίς. Τώρα γιατί κάπνιζαν εκείνη την εποχή αυτό το περίεργα παραισθησιογόνο (φέρνει μια ευθυμία που παραποιεί εσκεμμένα την πραγματικότητα – έτσι «για πλάκα»)  χόρτο, είναι ένα ερώτημα. Αυτός που τη βιώνει ξέρει πως είναι λάθος, αλλά γαντζώνεται για να πιστέψει σε μια αλλαγή των ερεθισμάτων του χώρου. Σίγουρα για να ξεφύγουν από μια αφόρητη πραγματικότητα – που ως κύριο συστατικό είχε τη φτώχεια και τον κατατρεγμό – μη γνωρίζοντας φυσικά τον εθισμό που φέρνει για άλλα ναρκωτικά – που τουλάχιστον την εποχή του Τσιτσάνη δεν υπήρχαν καθόλου.
Έτσι ήταν μια αθώα συνήθεια ορισμένων τάξεων από τον εργατικό περίγυρο της εποχής.

Κάποιος γνωστός ονόματι Ζαφείρης, είχε πάει επίσκεψη σ’ ένα αστικό σπίτι της εποχής εκείνης. Το ήξεραν πως κάπνιζε χασίς – μονίμως ήταν σε ευθυμία και είχε μια περίεργη ζωηράδα. Κάποια στιγμή – ήταν καλοκαίρι, ζεστάθηκε και έβγαλε το πουκάμισο του, το οποίο και κρέμασε στο πορτ-μαντό του χολ. Τα παιδιά της οικογένειας το είδαν να κρέμεται – είχε μια υφή το ύφασμα του κάπως διάφανη. Τους έκανε εντύπωση πόσο διάφανο ήταν και δοκίμασαν να ανάψουν ένα σπίρτο στην άκρη του. Το πουκάμισο πήρε φωτιά! «Φωτιά, φωτιά» μπήκαν στην τραπεζαρία όπου τρατάρανε το Ζαφείρη τους μεζέδες με το κρασί πριν το κυρίως φαγητό, φωνάζοντας και χοροπηδώντας. Σαν αστραπή σηκώθηκε εκείνος και πήγε να σβήσει τη φωτιά να σώσει το πουκάμισο. «Δεν πειράζει» έλεγε γελώντας, κάτι πουλάκια μου το κάψανε!
Είχε στο νου του, είχε στην ακοή του, πουλάκια που τιτίβιζαν χαρούμενα! – μπερδεύοντας τα με τα άτακτα παιδιά! Ένα μπέρδεμα που συνέχεε την φαντασία με την πραγματικότητα, ήταν στο νου του πάντα…

Bouzouki

Bouzouki (Photo credit: adactio)


Ένα άλλο στοιχείο του τραγουδιού είναι η πονηριά της γυναίκας. Πως θα ξεγελάσει το φτωχό σύντροφο για να βγει με κάποιον άλλο μάλλον πλούσιο ή έστω «ματσωμένο» που έχει γνωρίσει. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να προέρχεται από τον ίδιο περίγυρο αλλά έχει ανέλθει. Ο θιγόμενος δεν το ανέχεται και απειλεί – αστεία βέβαια, αλλά για να δείξει πως δεν πρόκειται να τη συγχωρήσει, πως θα ‘ναι το τελευταίο της βράδυ – εκείνο που θα την τσακώσει με τον άνθρωπο αυτό.

Η αξία του τραγουδιού πέρα από τον πολύ ωραίο ρυθμό, τη φωνή, το σιγόντο είναι πως ο στίχος θίγει πολύ σοβαρά θέματα με την ελαφράδα και το χιούμορ που απέπνεε η παρουσία και η ερμηνεία του Βασίλη Τσιτσάνη.  Το τραγούδι γράφτηκε την εποχή που ο Τσιτσάνης είχε ανοίξει μαγαζι στη Θεσσαλονίκη κατά την περίοδο της Κατοχής (1940 1946) – «Το ουζερί του Τσιτσάνη», στην οδό Τσιμισκή & Παύλου Μελά.

English: Bouzoukis in the Museum of Greek Folk...

English: Bouzoukis in the Museum of Greek Folk Instruments in Athens (Photo credit: Wikipedia)

Ο Βασίλης Τσιτσάνης (Vassilis Tsitsanis) γεννήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας (Trikala) – (Ιανουάριος, 18 1935) και από τη νεαρή του ηλικία άρχισε να παίζει μπουζούκι – συνεχίζοντας την παράδοση του Μάρκου Βαμβακάρη (Markos Vamvakaris), γράφοντας και παίζοντας τραγούδια στον ήχο του μπουζουκιού.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής πήγε στη Θεσσαλονίκη (Thessaloniki) όπου και δημιούργησε την πιο γνωστή ταβέρνα της εποχής – «Το Ουζερί του Τσιτσάνη» – «Tsitsanis Ouzeri«. Εκείνη την εποχή έγραψε και τα πιο γνωστά του τραγούδια όπου ανάμεσα τους, ήταν και το Θα κάνω ντου στο ουζερί: («I will make dou, you ruse girl«).
Θεωρείται ο γνωστότερος συνθέτης του μπουζουκιού- μη ξεχνώντας τον μπαγλαμά! – συνθέτης αλλά και τραγουδιστής, της Ελληνικής – λαϊκής λεγόμενης, παράδοσης. Κατά την ενεργή του περίοδο στην Αθήνα, τραγουδούσε στο κέντρο «Χάραμα» στην Καισαριανή, μαζί με την Σωτηρία Μπέλλου.
Ο θάνατος του επήλθε κατά περίεργη σύμπτωση, την ίδια μέρα των γενεθλίων του (Ιανουάριος 18, 1984) και η κηδεία του έγινε μέρα λαϊκού προσκινήματος προς τιμήν της μακρόχρονης, μεγάλης του προσφοράς στο λαϊκό τραγούδι.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο Ανδρέας Παπανδρέου (Andreas Papandreou), υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s