Image via Wikipedia
Το κορυφαίο έργο του Φεντερίκο Φελλίνι με τους Giulietta Masina Anthony Quinn.
“La Strada” —Η ιστορία του περιπλανώμενου “τσιρκολάνου” Τσαμπανό και της φίλης και συνεργάτιδας του Τζελσομίνα ανά την Ιταλική επαρχία.
Μια ιστορία φτώχειας, αγάπης και περιπλάνησης. Μια ιστορία υποταγής και καταπίεσης. Μουσική του αξεπέραστου Nino Rota, όπως σε όλα τα έργα του —στενού φίλου και συνεργάτη του “Μάγου της 7ης Τέχνης”, Φεντερίκο Φελλίνι.
Δες σχετικό —video
IMDB —La Strada
Image via Wikipedia
Anthony Quinn, 1915 – 2001 (86)
Γεννημένος στη Chihuahua του Μεξικού μεγάλωσε στη Καλιφόρνια (Los Angeles) όπου μετοίκησαν οι γονείς του.
Αν και έστω πολιτογραφηθείς μετέπειτα, Αμερικάνος, ο Anthony Quinn θα μπορούσε να μπερδέψει τον οποιοδήποτε στην Ελλάδα για την εθνικότητα του. Με το αδρό, ατημέλητο ύφος, τη φυσική του “αψάδα”, το καλόκαρδο ανοιχτό χαμόγελο του, το ηλιοψημμένο του πρόσωπο με τα αεικίνητα μάτια, ένας πιο “αληθινός Ζορμπάς απ’ τον αληθινό”, θα περιφερόταν στους δρόμους του μικρού Ελληνικού χωριού και όλοι θα τον γνώριζαν με το μικρό του όνομα: “Γειά σου Αντώνη!” θα τον χαιρετούσαν οι κάτοικοι του χωριού στο καφενείο, στους δρόμους, παντού.
Κι εκείνος με το φαρδύ του χαμόγελο θα τους αντιχαιρετούσε: “Γειά σου κυρ Νίκο”! και θα καθόταν παρέα να πιει τον καφέ του ελληνικός – όπως όλοι οι ντόπιοι.
Το έργο Alexi Zorbas, περιλαμβάνει τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη που μένει πάντα αξεπέραστη, φρέσκια, με τη σφραγίδα του Ελληνικού Χώρου και Ιδιοσυγκρασίας, με όλα τα συστατικά που καθορίζουν την Ελληνική φυλή ανέπαφα και ατόφια. Όταν την ακούει κανείς πλημμυρίζει ευφρόσυνη διάθεση, γίνεται Ζορμπάς που είχε όλο τον κόσμο στα πόδια του —αν και αποτραβημένος σ’ ένα μακρινό χωριό της Κρήτης, γιατί είχε όλη τη καθαρότητα της ψυχής του ατόφια.
Imdb —Anthony Quinn
Image via Wikipedia
Ένα εκπληκτικό τραγούδι δεν υπόκειται σε μόδες ή χρονικούς περιορισμούς. Τι το κάνει μοναδικό; Η φωνή, ο ρυθμός, τα λόγια. Πάντα μου άρεσε αυτός ο καλλιτέχνης —Ο Curtis Mayfield και το είδος της μουσικής που υπηρετούσε. Αλλά οπωσδήποτε αυτό το συγκεκριμένο που μιλάει για τη Κόλαση όπου δυστυχώς όλοι μαζί θα πάμε, είναι σα νόημα, σα ρυθμός απλά τέλειο. Σε παρακινεί να το χορέψεις, να το ακροασθείς στην ησυχία ανάλογα με το πως σε πιάνει τη χρονική στιγμή που το ακούς. Ήταν η εποχή του πολέμου του Βιετνάμ, του Νίξον. Μια εποχή που πέρασε αλλά τα θεμέλια που έβαλε κρατούν ακόμη ένα οικοδόμημα που μπάζει από πολλές μεριές.
Lyrics | Curtis Mayfield lyrics – (Don’t Worry) If There’s A Hell Below We’re All Going To Go lyrics
Στην Ελλάδα βιώνουμε τις σαθρές υποδομές του στο θέμα των Μεταναστών μέσα στη πρωτεύουσα μια Αθήνα που δε προστατεύεται, αφού στο κέντρο της απλώνει τις φωτιές της μια άλλη Κόλαση: Όχι του πολέμου αλλά των Μεταναστών!
Οι άνθρωποι αυτοί φεύγουν για να γλυτώσουν από μια κόλαση και έρχονται εδώ για να δημιουργήσουν μια νέα κόλαση. Γιατί φταίνε οι υποδομές. Δε μπορούν να αφομοιωθούν στην υπάρχουσα υποδομή.
Συγκεντρωμένοι γύρω στο τρίγωνο κάτω από τη πλατεία Ομονοίας για ‘κείνους μπορεί να είναι μια λύση όμως για όλους τους υπόλοιπους που μένουν ή εργάζονται ή βρέθηκαν για κάποιο λόγο εκεί γύρω, αποτελούν μια ανοιχτή καθημερινή απειλή για τη ζωή τους ακόμη και για μια βιντεοκάμερα! δηλ. κρατώντας μια φωτογραφική μηχανή, γυαλιά, τσάντα κλπ! βρίσκεσαι σε κίνδυνο! Άσε που το στοίβαγμα τους σε άθλια διαμερίσματα 50 τ.μ. δημιουργεί και κίνδυνο για τη δημόσια υγεία! (εκπομπή Mega Χασαπόπουλου – Αναγνωστάκη, 22/5/’11)
Καλή Ακρόαση! —(Don’t Worry) If There’s A Hell Below We’re All Going To Go lyrics
Image by bill barber via Flickr
Τα μέτρα εξυγίανσης δεν εφαρμόζονται σωστά – μετά από 1 ολόκληρο χρόνο δεν μπορεί η μηχανή της χώρας να πάρει μπρος με τον πολυπόθητο γνώμωνα της μείωσης των δαπανών, της αύξηση των εσόδων. Τα μέτρα πλήττουν τους ασθενέστερους. Αυτό που γινόταν πάντα - και τώρα, ακόμη περισσότερο, σε ακόμη περισσότερους συμπεριλαμβανόμενης και της μεσαίας τάξης! Και είναι αυτοί οι τελευταίοι που κινούν ως επί το πλείστον την αγορά!
Κανένας από τους προνομιούχους δε θέλει να χάσει τα κεκτημένα του, κανείς δε θέλει να καταλάβει πως η σπατάλη πρέπει να πάρει τέλος. Εξακολουθούν το ίδιο βιολί! Οι βουλευτές έχουν την ίδια “φορολογική ασυλία” εκτός από τη βουλευτική. Στα Υπουργεία συνεχίζουν τις σπατάλες με παραγγελίες κάθε είδους από ηλεκτρονικό εξοπλισμό μέχρι πατώματα και κουρτίνες σε τιμές προ κρίσης! Τα αγαθά πρώτης ανάγκης όπως τρόφιμα, είδη σπιτιού, είδη ένδυσης, εξακολουθούν να βρίσκονται στις παλιές τιμές – λίγα είναι τα καταστήματα που προχώρησαν σε δραστικές μειώσεις τιμών – παρ’ όλη την κρίση στο εμπόριο δεν εννοούν να χαμηλώσουν τις τιμές των προς πώλησιν ειδών. Η χώρα βαδίζει σ’ έναν απελπιστικό κατήφορο.
Από τη μια έχουν περικοπεί δια της έμμεσης ή άμεσης φορολογίας εκ μέρους του Κράτους τα έσοδα των πολιτών, από την άλλη οι ιδιωτικοί φορείς δε κατανοούν το πρόβλημα των ιδιωτών-πελατών τους και συνεχίζουν την παλιά τακτική τους με γνώμονα το κέρδος τους πάντα.
Το Κράτος στέκεται αδύναμο στη μέση – μη ξέροντας προς τα που να στραφεί προς την ανακούφιση των αγρίως φορολογουμένων πολιτών απ’ αυτό, εν μέσω της κρίσης που προστάζει δήθεν για κάτι τέτοιο – ομολογία πρωθυπουργού: Πληρώνουν όλοι οι υπόχρεοι φόρους; Αν επιτυγχανόταν αυτό, τότε ναι, κι εμείς θα μπορούσαμε να μειώσουμε τη φορολογία! – όμως δεν κάνουν τίποτε προς την κατεύθυνση αυτή.
Όλο πληρώνουν οι ήδη γνωστοί, εντοπισμένοι από την τσιμπίδα της Εφορίας από τα έντυπα Ε2 και Ε9 – οι άλλοι όμως με τις off-shore εταιρείες, όλοι οι φοροδιαφεύγοντες με τα τεράστια κέρδη, βρίσκοναι στο απυρόβλητο με τα κάθε λογής λογιστικά τερτίπια.
Το μέτρο μείωσης των χαμηλών συντάξεων και των δώρων ήταν λάθος – δημιούργησε ένα κακό κλίμα δυσπιστίας, εμπέδωσε μια πεποίθηση στον κόσμο για αδυναμία άσκησης από την Κυβέρνηση μιας πολιτικής ουσιαστικής εξυγίανσης της οικονομίας – αντίθετα βύθισε σε περαιτέρω σε ύφεση την αγορά που μέρα με τη μέρα πλήττεται παραπάνω, αδυνατώντας να προχωρήσει σε γενναίες μειώσεις τιμών που θα ενίσχυαν το τζίρο της.
Όταν τα προϊόντα σε άλλες χώρες είναι πολύ φθηνότερη εδώ εξακολουθούν να ζητούν για τον καφέ 3 και άνω ευρώ – από τα 4 και άνω που τον είχαν πάει, ενώ θα έπρεπε να τον είχαν κατεβάσει στα 2 το πολύ ευρώ (στη γειτονική Ιταλία, στην Αγκόνα, ο απλός καφές τιμάται 1,50 περίπου). Εν ολίγοις με ημίμετρα δε γίνεται τίποτα. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το πάρει απόφαση – ούτε οι Κυβερνώντες ακόμη!
Απλή λογική λέει πως αν περικόψεις τις αποδοχές πως ο άλλος θα πληρώνει; Μάλιστα σ’ ένα κλίμα δυσπιστίας και ανασφάλεις που δημιουργήθηκε από τα λάθη, τις παλινωδίες, τις διστακτικότητες.
Μειώθηκαν οι τιμέ στα Ασφάλιστρα, στα Φροντιστήρια και τις Σχολές, στα Σούπερ-μάρκετ, στα θέατρα, σινεμά, εστιατόρια κλπ; Στα μαγαζιά, στα είδη ένδυσης υπόδησης, στα είδη προσωπικής περιποίησης, στα διόδια, στα βενζινάδικα; (η βενζίνη έφθασε το 1,70 οδεύει στα 2 ευρώ το λίτρο γιατί το κράτος εισπράττει το 1 ευρώ). Μ’ αυτή τη διαδικασία τίποτε δεν μπορεί ν’ αλλάξει.
Μέσα σ’ αυτό το γκρίζο σκηνικό πως θα υπάρξει ανάκαμψη; Βάζει κανείς το χέρι στην τσέπη και η σκέψη του πάει στο “Με κλέβουνε”, τότε πως θα ξαναπληρώσει, πως θα κινηθούν τα πράγματα με την ιδέα πως ‘όλοι τα παίρνουνε’. Σ’ αυτό φταίει το Κράτος που και με την πολύκροτη υπόθεση του Βατοπεδίου που στοίχησε το χάσιμο του προβαδίσματος της προηγούμενης κυβέρνησης Καραμανλή, το αποτέλεσμα της εξεταστικής ήταν ασήμαντο ως προς τις ευθύνες των εμπλεκομένων στο περιβόητο σκάνδαλο.
Τίποτε δεν αποκαλύπτεται, τίποτε δεν τιμωρείται – παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις όλοι είναι στο απυρόβλητο!
Η αλλαγή πορείας χρειάζεται αλλαγή του κλίματος. Στην Ιρλανδία εφαρμόζονται ήδη μέτρα που είναι ενδεδυμένα με την αποδοχή και το κλίμα μοιάζει να είναι θετικό. Εδώ έχει δημιουργηθεί ένα απίστευτο αλαλούμ που αποπροσανατολίζει γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει η αυριανή μέρα, μια φοροεπιδρομή, μια αύξηση του κόστους των τιμολογίων των υπηρεσιών Κοινής Ωφελείας, των πάσης φύσεως πληρωμών προς το Κράτος – παράδειγμα τέλη κυκλοφορίας ύψους 200 ευρώ εν μέσω κρίσης! - μια ανακατωσούρα, ένα γδάρσιμο άνευ προηγουμένου!
Σ’ ένα τέτοιο ζοφερό κλίμα τίποτε δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Σύγχιση, αβεβαιότητα, παραπληροφόρηση, “κάνω τα στραβά μάτια” – έτσι πως η χώρα θα βγει από το αδιέξοδο;
Σίγουρα τα μέτρα δεν εφαρμόζονται σωστά, τα μέτρα έπρεπε να βρίσκονται προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης, της αποκατάστασης ενός κλίματος εμπιστοσύνης και συνεργασίας, προς την κατεύθυνση νέων συμμαχιών, νέων επενδύσεων. Που είναι όλα αυτά; Η παλιά τακτική συνεχίζεται ακάθεκτη εν μέσω μιας συγκυρίας ολοένα επιδεινούμενης.
